نگاهی به فیلم «ما یک پاپ داریم»

به لطف دعوت یکی از دوستان این فیلم رو هم توی سینما فرهنگ دیدیم؛ سانس فیلم‌های خارجی. فیلم یک کمدی-درام است با اسم لاتین Habemus Papam به معنی «ما یک پاپ داریم». این عبارتیه که وقتی پاپ قبلی فوت می کنه و جلسه کاردینال‌ها تشکیل می‌شه و یک پاپ انتخاب می‌کنن روی بالکن سالن گفته می‌شه و بعد پاپ جدید برای اولین صحبتش روی بالکن می‌یاد و حالا به شکل عجیبی یک پاپ جدید انتخاب شده که نمی تونه / نمی خواد نقش مذهبی اش رو با قدرت معاوضه کنه و از یک کاردینال احتمالا ساده دل تبدیل به رای هرم قدرت کلیسای کاتولیک بشه.

این مساله وقتی پیچیده می شه که ملویل (پاپ جدید) از نظر روانی دچار هراس می شه و نمی تونه برای سخنرانی روی بالکن بره و واتیکان سعی می کنه با آوردن یک روانکاو مشکلات اون رو حل کنه. روانکاوی که حق نداره در مورد احساسات پاپ، سکس، مادرش، خواسته‌های سرکوب شده‌اش، آرزوهای متحقق نشده صحبت کنه. به شکل متلک باری، صحبت در مورد کودکی هم با ‌احتیاط زیاد باید انجام بشه که روانکاو کلا از خیرش می‌گذره.

در بقیه فیلم همین تم ادامه پیدا می‌کنه. فیلم یک درام کمدی است و با لحظاتی پر از خنده و لحظاتی بعد پر از همدلی با مردی که دوست نداره بیشتر از این، مذهبش رو به قدرت و سیاست بفروشه. پیشنهاد می‌کنم ساعت ۹:۳۰ به سینما فرهنگ برین و فیلم رو ببینین که ارزشش رو داره.

اما نکاتی در مورد فیلم

  • تجربه سینما بد بود. فیلم راس ساعت ۹:۳۰ که ما رفتیم به سمت در سالن شروع شده بود در حالی که من فکر می کردم وقتی می گن سانس نه و نیم منظور اینه که ساعت نه و نیم باید بریم توی سالن. شاید اشتباه از منه.
  • تجربه سینما بد بود. تا یک سوم اول فیلم کلی از تماشاچی ها مشغول خوردن پفک و چیپس بودن و خش خش بسته ها و بوی پفک جدا آزار دهنده بود.
  • فیلم به هرحال در ژانر کمدی بود ولی ظاهرا خیلی ها این رو نمی دونستن. مشخصا با یک کمدی تلخ طرف بودیم ولی کماکان شوخی های فیلم برای خندیدن بودن اما اکثرا این رو نمی دونستن و سعی می کردن جدی باشن. پای توپ والیبال که وسط اومد دیگه آدم ها وا دادن و قبول کردن که خندیدن به جای بر نمی خوره (:
  • جالبه که جمهوری اسلامی این فیلم رو نشون می ده. واتیکان از مردم درخواست کرده بود فیلم رو تحریم کنن چون به نظرشون شوخی کردن با پاپ که در سنت کاتولیک تقدس خاص خودش رو داره، کار درستی نیست. جالبه که یک حکومت مذهبی مثل ایران اینقدر راحت فیلم رو به نمایش می ذاره؛ این یک فیلم کمدی درباره ساختارهای دینی است.
  • دوستی که دعوتمون کرده بود آخرش قبول نکرد پول بلیت رو بگیره. دوستان نکنید این کارها رو (: زشته دو نفر توی خیابون واستن و یکیشون یک اسکناس بگیره دستش به اون یکی اصرار کنه که جان من بگیر اینو و اونم دستش رو بکنه تو جیبش که اصلا غیر ممکنه. اگر بقیه رو دعوت به دیت کردین و اینجور چیزها به کنار، ولی اگر مثل دو تا دوست اومدین بیرون بهتره سر پول اینقدر تو خیابون حرف نزنین (: این از من (:
  • به دوستمون گفتم که «ببین این تعارف سر پول بخش بدی از فرهنگ ما ایرانی ها است و هر دو هم می دونیم و بهتره انجامش ندیم» و دوستم گفت «خب حالا ما اینهمه بخش بد تو فرهنگ داریم چرا از این شروع کنیم؟» … اگر ما بخشی که دقیقا در حوزه شخصی خودمون است و روش کنترل و توافق داریم رو تغییر ندیم، چجوری انتظار داریم بخش هایی که برای تغییرش توافق نیست و کنترل شخصی هم روش نداریم، اصلاح بشن؟
  • فیلم ایتالیایی بود با زیرنویس فارسی. زیرنویس نسبتا خوب بود ولی حداقل در دو مورد من یک اشکال مصطلح جدیدا باب شده رو دیدم: نوشتن «این زندگیه خوبی است» به جای عبارت صحیح «این زندگی خوبی است». به نظرم سینما فرهنگ باید زیرنویس هاش رو با دقت بیشتری بزنه. چند جای دیگه هم زیرنویس اشتباه بود مثلا هتلدار از مرد می پرسه که «آیا نیاز به سرویس خاصی دارین؟» که خب معلومه ترجمه اشتباه است چون هتل هیچ وقت چنین چیزی از کسی نمی پرسه.
  • لینک فیلم در آی ام دی بی و ویکیپدیای انگلیسی. پیشنهاد می کنم سینما فرهنگ وقتی فیلمی رو می یاره صفحات ویکیپدیای فارسی فیلم و کارگردان رو هم درست کنه
  • مایکل

    می تونی به عنوان تشکر برای دوستت به اندازه پول بلیت کاندوم بخری بدی بهش!

  • دست شما درد نکنه بابت معرفی فیلم. به لیست فیلم‌های آینده اضافه کردم.

    در مورد تعارف هم پیشنهاد مایکل چیز خوبی به نظر می‌رسه!

  • محمد هادی

    نگاهت به مهمون کردن اشتباهه
    شاید دوستت خواسته به عنوان تشکر ازتو که وقت ات رو گذاشتی تا با اون بری سینما این کار رو کرده باشه
    در ضمن سینما فرهنگ فقط فیلم رو اکران کرده همونجور که پردیس ملت و ازادی هم اکرانش کردن
    بهتر بود اون درخواستت رو از متولیان اکران مثل فارابی و معاونت سینمایی میکردی

  • مصطفی محمدی

    دیگه با دوست ات بیرون نرو تا آدم شه، جدی می گم!

  • جادی جان من فیلم رو ندیدم و قطعا نمیتونم در مورد زیرنویسش هم نظر بدم.
    ولی نظر من اینه که نیازی نیست زیرنویس رو همه جای فیلم بصورت کتابی نوشت.
    حداقل من خودم زیرنویسهایی که ویرایش میکنم رو سعی میکنم این نکته رو لحاظ کنم که جایی که نریتور صحبت میکنه یا داستانی به زبان کتابی تعریف میشه من هم کتابی ترجمه یا ویراستاری میکنم.
    ولی وقتی توی خود فیلم به زبان عامیانه میگه “چه زندگی خوبیه” ، نمیتونی زیرنویس کنی که “چه زندگی خوبی است”
    شاید هم من بد برداشت کردم نوشتت رو. یا شاید واقعا کسی که زیرنویس کرده ناشی بوده :)

    بهرحال اینجا جای نظرات و منم نظرم رو دادم :P

    • جادی

      رضا: در مورد شکسته نوشتن اوکی است. خود من هم اینجا شکسته می نویسم و راحت. اما مشکل اصلی من با استفاده از «ه» در کلمات به جای « ِ » است. مثلا گفتن «کتابه خوب»

      • البته خب مثالی که میزنی هم درسته.
        من خودم اینجور مواقع که نیاز به « ِ » پیدا میکنم یا از خودش استفاده میکنم یا بعضی جاها که نیاز هست، جدا از خود کلمه « ـه » اضافه میکنم. هر چند زیاد هم اعتقادی به درست بودنش ندارم.
        مثلا این رو الان توی آخرین کارهام پیدا کردم “خب اینم یه روش زندگی کردن ـه”
        دلیل اصلی استفاده از این روش هم اینه که همه کاربرها مطمئنا فونت استاندارد یا تنظیمات درستی که بتونه علامت کسره رو درست نشون بده ندارن.
        و همینطور اگر بدون نشانه بخوام جمله رو بزارم بعضا بدلیل تند رد شدن دیالوگها (که خب معمولا ژاپنی هم هستن و نمیشه با گوش دادن زیاد چیزی فهمید ^_^) مفهوم صحنه و صحبت از بین میره. و کاربر تا بخواد 3-4 تا جمله اینطوری رو هضم کنه از کار زده میشه.

        حالا ما هم شده قضیه یارو که میگفت ” مجبورم آقا ، مجبورم” :)

        • جادی

          کلیت حرف قبول ولی دقت کن که مثالی که از خودت زدی «ه» رو به جای «است» استفاده کردی که من هم می کنم و به نظرم خیلی قابل قبول تر از چیزی مثل «کتابه بنفش» است