آیا موفقیت زبان‌های برنامه‌نویسی با ریش و سبیل سازنده نسبت دارد؟

این تئوری تامیر خاسون است که در وبلاگش مطرح کرده. بگذارید ما هم نگاهی بیندازیم.

برای شروع باید رفت سراغ فرترن، آدا و سیمولا. نویسنده فرترن (جان باکوس) پارسال درگذشت. نویسنده آدا (جین ایشبیا) سه ماه قبل و نویسنده سیمولا هم کریستین نیگارد بود که در اثر سکته قلبی مرد. حالا نگاهی به ظاهر این افراد بیاندازید.


 

 

صورت هر سه سه تیغه و سفید است و زبان هایشان به تاریخ پیوسته. اما بریم سراغ f#. نویسنده این زبان یعنی دکتر دان سیم هم ریش و سبیل نداشت و در نتیجه زبان اختراعی‌اش را کمتر می‌شناسیم.

وضعیت پرولوگ هم همینطور است. زبان خوبی که مخترعش هنوز هم ریش ندارد. وضع صورت آلن کولمرائور مشخص کننده آینده این زبان است.

اما زبان‌های موفق چی؟ مثلا سی! این زبان را سه نفر به وجود آوردند: برایان کرنیقان، دنیس ریچی و کنت تامپسون. وضع اینها بهتر است و هنوز هم ریششان را حفظ کرده‌اند و سی هم هنوز با داشتن ۱۶٪ سهم بازار، یکی از مهمترین زبان‌های کامپیوتری است.


 

 

Obejctive C که توسط برند کوکس نوشته شد موفقیت چندانی نداشت و بعد هم Java+ او شکست خورد. من و شما دلیلش را می‌دانیم:

در مقابل C++ که در حال حاضر حدود ۱۸٪ صنعت را در اختیار دارد زبان بسیار موفقی بود که در حال حاضر در حال عقب نشینی در مقابل زبان‌های جدید است. بگذارید دقیق‌تر نگاه کنیم. این تصویر استراستوپ در روزهایی است که C++ را معرفی کرد:

و این هم عکس این روزهایش:

تاثیر عمیق موی صورت روی موفقیت زبان ها کاملا واضح نیست؟ برایان باید برای حفظ سی پلاس پلاس، تیغش را از پنجره بیرون بیاندازد و این زبان را نجات دهد.

بیسیک زبان بعدی است. توماس ای کورتز مخترع بیسیک است که در آن روزها به عنوان یک زبان ساده و عمومی شهرت داشت که تقریبا همه برنامه نویسان آن را بلد بودند. این هم عکس آن روزها.

و البته این روزها بیسیک دیگر زبان مهمی نیست اما در شاخه‌هایی مثل Visual Basic هنوز زنده است و به همراه سبیل ، به زندگی به عنوان یک زبان ساده ولی ناکارآ ادامه می‌دهد:

حالا که بحث سبیل است، باید از زبان پرل یاد کنیم که با داشتن حدود ۶٪ بازار، یکی از زبان‌های مهم این روزها در سرورها به حساب می‌آید. این هم عکس لری وال، نویسنده آن:

حالا نوبت رابی و پیتون (پایتون) است.یکی دو سال است که این زبان‌ها به مشهورترین زبان‌های دنیا تبدیل شده اند و کلی خبر درباره آن‌ها می‌خوانیم. این مسابقه به خاطر ریش حرفه‌ای
وان رسوم (رابی) و یوکیهورو ماتسوموتو (پایتون)
وان رسوم (پایتون) و بوکبهورو ماتسوموتور (رابی)
است.


 

ولی وضعیت #C و Java چیست؟ آندره هلسبرگ نه ریش دارد و نه سبیل و به همین دلیل سی شارپ بعد از چهار سال فقط چهاردرصد بازار را در اختیار گرفته و این، در پیک این زبان است و در نتیجه در سال‌های آینده امید چندانی برای این زبان وجود نخواهد داشت. در مقایسه به جیمز گاسلینگ و ریشش نگاه کنید و کشف کنید که چرا جاوا ۱۸٪ بازار را در اختیار گرفته.


 

دیگر چه؟ فهرستی دارم از زبان‌های جدید و احتمالا ناموفق.

مثلا RubyCLR که توسط سام رمجی ابداع شده و امیدی به مشهور شدن ندارد:

یا اسکات گاتری را ببینید که WPF و Silverlight را نوشته. البته در نوشتن اینها بقیه مایکروسافتی‌ها هم نقش دارند ولی به هر حال در مایکروسافت کسی پشمالو نیست.

شانس JSON در این میان از بقیه بیشتر است. امیدوارم دوگلاس کراکفورد به کار خوبش ادامه دهد.

پیش‌بینی سخت، پیش بینی در مورد زبان‌های جدید و ماجولار مثل Haskell است. در این مورد افرادی مثل سیمون پیتون جیمز، پاول هوداک و فیلیپ والدر همدیگر را خنثی می‌کنند و در نتیجه نمی‌شود در مورد موفقیت یا شکست این زبان پیش‌بینی صحیحی ارائه داد.


 

 

در پایان، PHP هم نباید فراموش شود. راسموس لردرف آدم مناسبی برای نوشتن این زبان بود و احتمالا هر زبان دیگری ابداع می‌کرد هم موفق می‌بود

  • crazy boy

    agha man kollan ba estile shoma hal mikonam dar hadde J2EE
    khodayish harf nadari joone dadash

    fadaye harchi barname neviso computer baze herfeyi

    too 2nyaye gand karde’o hal be ham zane emrooz boodane adamayi mesle to asasi niaze
    khode man teshneye Programming hassam
    harjoor fa’aliati ke begi dashtam
    az barname nevisi baraye IC va Microcontroller gerefte
    ta sakhte bazio baghieye joftaka
    kholase begam ta bedoon i ke fadayi dari

    ziad fak zadam

    rasesh injayi ke man zendegi mikonam kasi nist ke sirabam kone be khatere hamin harchi amare rasmio gheyre rasmi az khodam dashtam roo kardam
    kholase sharmanze

    omidvaram pashmaloo bashi !
    ye mail bezani ham bad ni doos mishim

  • Pingback: الگوی‌های لباس برای برنامه‌نویسان()

  • من فکر می‌کنم که حتماً نسبت مستقیم داره. نه به این دلیل که تعداد ریشه‌های مو روی مغز تأثیر می‌ذارن یا هر چیزی، بلکه موی افراد نشون‌دهنده خیلی چیزاست. مثلاً‌ ممکنه آدمایی که دید سنتی دارن طرفدار سبیل باشن، آدمای مرتب سه تیغه و آدمای سنت شکن دوست داشته باشن ریش بذارن. که خب این در برنامه‌نویسی و کلاً تمام ابعاد زندگی‌شون هم تأثیرگذاره. یادمه یه بار یه تقویم داشتیم تو خونه‌مون، که هر ماهش عکس یه دانشمندو داشت… شاید باورت نشه، همه‌شون کچل بودن!!!! :))))‌ بعدها هم توی اینترنت به یه تحقیق برخوردم به این عنوان: چرا ورزشکاران کچلند؟؟؟ :))))
    و خیلی به درستی بررسی کرده بود، که چون ورزشکارا نسبت به افراد عادی تستوسترون بالاتری دارن، در قسمت پشت سر (که مستقیماً از تستوسترون تأثیر می‌گیره) کچلترن. و علاوه بر اون، چون استرس مسابقات بالاست، و مسایل بهداشتی مثل عرق کردن زیاد هم مطرحه، ریزش موی شدید در ورزشکاران یه مشکل جاافتاده‌ست…

  • فرشاد

    شاید این افراد انقدر توی کامپیوتر هستن که وقت نمیکنن یه دستی به ژیلت ببرند :-p

  • دقیقا همینه. تازه الان دارم می‌فهمم چرا رغبت خاصی به سه‌تیغ کردن ندارم!

  • armin

    سازنده رابی چه خوش تیپه…:)

  • فرامرز

    خیلی مطلب بامزه ای بود!‌ ممنون!‌فقط فکر کنم تلفظ درست اسم زبونی که ماتز درست کرده روبی باشه، نه رابی.

  • من هم مدتیست ریش میگذارم و فک کنم باعث شده پیشرفت هایی بکنم.
    باید مطلبی در موردش بنویسم . :D ;)

  • من هم مدتیست ریش میگذارم و فک کنم باعث شده پیشرفت هایی هم بکنم. :D ;)
    باید مطلبی در موردش بنویسم .

  • Pingback: اگر زبان های برنامه نویسی تفنگ بودند – کارتون | کیبرد آزاد()

  • sae13

    زبان
    Go
    چی
    یا
    HACK?