جادی

از صبح می شنویم که می گن «مرکز زمین شناسی آمریکا گفته احتمالا در پنج روز فلان تا فلان توی خاور میانه یک زلزله ده ریشتری می یاد». همه هم تکرار می کنن. از ایلنا تا انواع خبرگزاری های ما که خب انتظاری هم نداریم سواد خاصی داشته باشن.

ولی آیا ما با خودمون منطقی فکر می کنیم؟ اصولا مغز بشر چطوری تحلیل می کنه؟ چرا به اینا فکر نمی کنه که

• ریشتر مقیاس لگاریتمی است. یعنی هر عدد که بره بالا ده برابر قوی تر می شه. یعنی یک زلزله ده ریشتری ۳۱ هزار برابر پر انرژی تر هزار برابر قوی تر از یک زلزله هفت ریشتری است (+). آیا معقوله چنین نه فقط وجود عملی داشته باشه که حتی در راه هم باشه و همه دنیا بشینن ایلنا و بقیه خبرش رو بگن؟
• از بچگی هزار بار دانشمندها گفتن «زلزله قابل پیش بینی نیست» ولی همین که یکی بگه «قراره یک زلزله ده ریشتری بیاد» همه سریع ذوق می کنیم که ایول عجب خبر خفنی پس به بقیه بگم زودتر
• مرکز زمین شناسی آمریکا؟ (: لینکی چیزی نداریم ازش؟
• تو خاور میانه بیاد تو خامورمیانه بعد سونامی بیاد تو ژاپن؟ مثلا تو دوبی نیاد؟

و کلی کلی سوال دیگه (: ولی خب واقعا مکانیزمهای عقل آدم چیزهای عجیبی هستن که حتی با خوندن چنین چیزی

بر اساس گزارش این مرکز گسل بزرگی در عمق ۲۰ کیلومتری زمین از جنوب شرق ایران به سمت کشورهای خلیج فارس به حرکت درآمده و گسل دیگری از سمت شرق ایران به سمت کشورهای پاکستان، هند و شرق آسیا خواهد رفت که باعث ایجاد زلزله‌ای به بزرگی ۹ تا ۱۰ ریشتر خواهد شد.

هم به این فکر نمی کنن که نویسنده داغون خبر حتی نمی دونه که وقتی گسل به حرکت در می یاد، از یکجا به سمت یکسری کشور دیگه نمی ره بلکه توی همون جای خودش می لرزونه (:

من یک سرچ سریع کردم و به هیچ جا نرسیدم و حاضرم شرط ببندم که دروغه (: امیدوارم فرصتی باشه در مورد مکانیزمهای کارکرد مغز و اینکه چرا این دروغ ها رو باور می کنیم بیشتر حرف بزنیم ولی تا اون موقع فراموش نکنیم که یکی از معدود راه های نجات نسبی ما در این دروغدونی، تفکر انتقادی است.

عکس؟ به افتخار اونی که گفت دروغ همه جا رو برداشته یا چنین چیزی (:

بله… یک – احتمالا هموطن عزیز گمنام – رفته دامینی با اسمی شبیه گوگل گرفته، بعد اومده یک ایمیل با اسمی شبیه گوگل زده و به امین که خواننده جادی.نت است گفته : «بیا پسوردتو به من بگو، به خدا من گوگلم!» خجالت هم نکشیده. امین هم لطف کرده ایمیل رو برای من فرستاده تا در موردش بنویسم. (:

اما از کجا می فهمیم:

۱- گوگل هیچ وقت به کسی ایمیل شخصی نمی زنه که بیا پسوردت رو عوض کن. حداقل به من که تا حالا نزده
۲- آدرس هایی مثل settings@gmail معلومه که تقلبی هستن و فقط دارن تلاش می کنن ظاهرشون واقعی باشه
۳- من می دونم که لینک ها الزاما اون چیزی که نوشته شده نیستن. مثلا اینجا اگر ماوس رو نگه دارم روی اون لینک پایین صفحه بهم می گه که لینک داره می ره به یک جایی به اسم accountsgmail.com که معلومه مال جیمیل نیستو گوگل نیست.
۴- اگر روی این لینک کلیک کنم احتمالا می ره به یه سایتی به اسم accountsgmail.com و من همیشه می دونم قبل از لاگین درست آدرس جایی که توش هستم رو نگاه کنم و مطمئن بشم که فقط و فقط و فقط توی google.com ایمیل می کنم تازه اونم در حالتی که ارور سرتیفیکیت نگرفته باشم.

ولی اگر یک قدم جلوتر بریم می تونم اینو بزنم:

 jadi@jell:~/Pictures$ whois accountsgmail.com

 Registration Date: 05-Feb-2012 
 Expiration Date: 05-Feb-2014  

 Status:SUSPENDED
	Note: This Domain Name is Suspended. 
	In this status the domain name is InActive and will not function. 

 Name Servers:  
    ns1.accountsgmail.com
    ns2.accountsgmail.com
 
 Registrant Contact Details:
    webphp.******@gmail.com
    Vahid *****        (webphp.******@gmail.com)
    Haqani highway, Pishdad st
    ******* alley, no.7
    Tehran
    Tehran,1122334455
    IR
    Tel. +98.212225****

هه هاها… ظاهرا دوستمون خیلی هم گمنام نیست و حتی اینقدر نمی دونسته که موقع فیشینگ نباید دامین رو دو ساله خرید و آدرس و تلفن داد. توی یک کشور درست بود الان دادگاه بود و احتمالا زندان ولی به هرحال درسی که به ما می ده اینه که همیشه بسیار مراقب باشیم که تو تله این به قول فنی ها «فیشینگ ها» یا «ماحی گیری» ها نیافتیم (اشتباه دیکته ای داره چون فیشینگ انگلیسی هم اشتباه نوشته می شه تا نشون بده که یک کلکی تو کاره) .

واقعیت اینه که در دنیا چیزی به اسم «هک کردن اکانت جیمیل» توسط افراد مستقل وجود نداره. همینطور برای یاهو و بقیه سرویس دهنده های بزرگ. تنها چیزی که هست اینه که می تونن من و شما رو گول بزنن که خودمون پسوردهامون رو بدیم یا اسم سگ و گربه و سال تولد و دوست پسر و غیره رو حدس بزنن و وارد اکانت بشن. قول می دم اگر گول نخورین، سرویس دهنده اینترنت یا دولتتون دزد نباشه و پسورد معقولی روی اکانتتون بذارین هیچ کسی هیچ وقت نمی تونه وارد اکانتتون بشه.

مرتبط:
اصل اول جادی: در مسابقه ای که شرکت نکرده‌اید، برنده نمی شین

یکی از پروژه‌های عالی و دوست داشتنی در ایران! بچه‌های مکتب‌خونه چیزی هستن شبیه درسنامه ولی به شکل تصویری و با درس‌هایی در سطوح مختلف (از ریاضی مهندسی و ریزپردازنده تا اصول فلسفی کوانتوم و پایتون و اختر شناسی و بانکداری و آمار و حسابان و زبون سی) که استادهای واقعی دانشگاه‌ها و داوطلب‌ها اجراشون کردن… فکر می کنم باید تعجب کنین یا افسوس بخورین که هنوز ندیدنش.

یک نکته در مورد این سایت کامل بودنش است. مدت‌ها پیش من خواستم اینو معرفی کنم ولی گفتم صبر کنم ببینم چنین پروژه سختی خوب و فعال پیش می ره یا نه و الان افتخار می کنم که بعد از چند ماه و دیدن اینهمه پیشرفت، دارم معرفی‌اش می کنم. حتما به مکتب‌خونه سربزنین و از ویدئوهای خوبش لذت ببرین و حوزه های جدید علمی که در موردش کنجکاو هستین رو از بهترین استادهای این دور و بر یاد بگیرین.

پیشنهاد؟ ویدئوها رو قابل دانلود کنن چون با توجه به شرایط اینترنت ما، داشتن یک سی دی که روش نوشته باشیم «درس‌های اصول فلسفی کوانتوم سایت مکتبخونه» کمک بسیار بزرگی است به پخش شدن و دیده شدن و مشهور شدن این پروژه – این لینک دانلود الان هست ولی برای من کار نمی کنه ):

پس معطل نکنین و سری بزنین به مکتب‌خونه

سوال دوستانی که در مورد صفحه کلید استاندارد بحث می کنن اینه که هر حرف فارسی در متون فارسی چقدر تکرار شده؛ به عبارت دیگه هر کاراکتر چقدر به درد می خوره تو فارسی نوشتن. اینو قبلا هم یک دوست تایپیست حرفه ای ازم خواسته بود بررسی کنم. امروز حوصله کردم و جواب در مورد متنی مثل قانون اساسی اینه (پی نوشت دوم رو بخونین):

و اگر به طور دقیق تعداد کلمات و درصدهای دقیق تر رو می خواین می تونین با دانلود فایل صفحه گسترده فراوانی حروف فارسی در قانون اساسی ایران با ODF فرمت اوپن آفیس بهش برسین.

برنامه ای که اینکار رو می کنه اینه:

#!/usr/bin/perl

use utf8;
binmode STDOUT, ':utf8';
binmode STDIN, ':utf8';

@userinput = ;

$string = ''; #make a single $string from the standard input
foreach $line (@userinput) {
        $string .= $line;
}

# do some adjustments, say replacing arabic Ya with Persian Ya
$string =~ s/ي/ی/g;
$string =~ s/ك/ک/g;

#$allLetters = "آابپتثجچحخدذرزژسشصضطظعغفقکگلمنوهیئ۱۲۳۴۵۶۷۸۹۰";
$allLetters = "آابپتثجچحخدذرزژسشصضطظعغفقکگلمنوهیئ";

#explode and check the count of each letter
$total = 0;
for (my $key = 0; $key < length($allLetters); $key++) {
	$thisLetter = substr ($allLetters, $key, 1);
	$tedad{$thisLetter} = ()= $string =~ /$thisLetter/g; 
	$total += $tedad{$thisLetter};
}

foreach $key (sort (keys %tedad)) {
	print $key, "\t", $tedad{$key}, "\t", int($tedad{$key} / $total * 1000) / 10, "\n";
}

که همونطور که می بینین اطلاعات رو از ورودی استاندارد می گیره و تعداد هر کاراکتری که در رشته string اومده باشه رو توسط اپراتور مخفی =() می سنجه - برای همینه که می گن پرل زبون پردازش متنه و فوق العاده قشنگ و سخت برای خوندن. مثلا به این خط که قلب این برنامه است نگاه کنین:

	$tedad{$thisLetter} = ()= $string =~ /$thisLetter/g; 

میگه توی رشته فقط «همین حرف که الان داریم می شمریم» رو نگه دار و بعد با اون اپراتور جالب ببین چند تا کاراکتر توش مونده و بعد تعدادش رو بده به متغیر هشی که کلیدش همین کاراکتر است.

اینم بگم که این رو با هر چیز دیگه (مثلا برنامه های غیر آزاد) هم می شه نوشت یا روی ویندوز هم اجرا کرد ولی حالا که من کردم لوگوم رو می زنم پاش (:

نوشته های مشابه:
- بررسی سال های تولد در اطلاعات افشا شده ۳۰۰۰۰۰۰ کارت بانکی
- تعداد فراوانی حروف فارسی در نوشته‌های روزمره (ای بابا قبلا ظاهرا اینو نوشته بودم ولی یادم نبود!)

پی نوشت
۱- اگر واقعا نیاز دارین در مورد متنی این رو بدونین و امکان اجرای برنامه رو توسط خودتون ندارین، برام ایمیل کنین به jadijadi@gmail.com و براتون انجام می دم می فرستم. فقط متن بدون شک باید در فرمت متنی باشه. پی دی اف و اینها نیازمند تبدیل هستن.
۲- همونطور که شاهین هم در کامنت ها گفته، قانون اساسی اصلا متن خوبی برای سنجش «میزان استفاده حروف در زبان فارسی» نیست. اولا که کلمات غیرمرسومی داره و احتمالا سطح عربی اش زیاده و از اونطرف یک متن طبیعی نیست و مثلا کلمه «اصل» توش حداقل به تعداد اصول قانون اساسی استفاده شده و احتمالا هیچ رمانی اینقدر «ص» توش نداره (:

احسان لینک جالبی رو برام فرستاده در مورد ماجرایی که این دو روز سر و صداش زیاد شد:‌ یک انیماتور لندنی که لپ‌تاپ گرون‌قیمت مک بوک پرو و آیپدش به سرقت رفته، می‌گه اونها توی ایران هستن.

ماجرا این بوده که دام دلتروتو روز ۴ فوریه به خونه‌اش در لندن می‌ره و می‌بینه لپ تاپ گرونقیمت مک بوک پرو و همچنین آیپدش دزدیده شده. خوشبختانه اون به جای اینکار رو هر روز به فردا بندازه، همون زمان که لپ تاپ دستش بوده روش برنامه‌ای نصب کرده بود که در صورت سرقت می‌تونست اطلاعات مکانی لپ تاپ بعلاوه تصویری که وب کم می‌بینه رو براش ایمیل کنه.

این برنامه جذاب یک ماه ساکت بوده اما بعد از یک ماه، اولین ایمیل دریافت می‌شه. عکسی از یک زن که من و شما راحت می‌تونیم تشخیص بدیم ایرانیه بعلاوه مکانی در تهران همچنین برنامه نشون می‌ده که این خانم، مک بوک پرو رو بیشتر از همه برای گوش کردن به موسیقی خواننده‌ای به اسم دایان و ناصر زینالی استفاده می‌کرده.

صاحب اصلی مک‌بوک به پلیس انگلیس مراجعه می‌کنه ولی بعد از بردن اسم «تهران» اونها می‌گن که امکان پیگیری جریان رو ندارن چون ایران خارج از حوزه کاری اونها است و تنها امکان گزارش به پلیس بین الملل است. البته اگر فکر می کنین پلیس بین الملل چیز خیلی خفنیه اشتباه می کنین (: گزارش به پلیس بین الملل مثل نوشتن یک نامه از یک اداره پلیس به یک اداره دیگه است که اگر صلاح دونست به شما توجه کنه و معلومه که چنین گزارشی تقریبا محاله مورد رسیدگی کسی قرار بگیره.

آقای دام که از روندهای قضایی و بین المللی ناامید می‌شه، می ره سراغ فعالیتی خشن تر؛ یک وبلاگ در تامبلر که عکس ها و مکان‌های مربوط به این «دزدی» رو توش منتشر می کنه تا حداقل فشاری باشه به صاحب جدید لپ تاپ.

اما آیا واقعا این دختر رفته لندن لپ تاپ رو دزدیده؟ احتمالا نه. این خانم با دام تماس می‌گیره و می گه اونم این لپ تاپ رو خریده و هیچ وقت نمی ‌دونسته که دزدی است و اظهار می کنه که حاضره لپ تاپ رو به صاحب اصلی برگردونه ولی جریان یک قدم دیگه هم ادامه پیدا می‌کنه: صاحب اصلی که فهمیده اشتباه کرده که اونهمه عکس خصوصی این آدم‌ها رو روی اینترنت گذاشته و بهشون گفته دزد؛ لپ تاپ رو به عنوان معذرت خواهی بهشون می‌ده و می‌گه می‌تونن نگه‌اش دارن و یک داستان گیکی، سیاسی/اجتماعی به خوبی و خوشی تموم می‌شه (:

درس‌های اخلاقی رو من بگم؟

۱) لازم نیست من توی این مطلب از اون عکس‌ها بذارم. نفر اول حاضره لپ تاپش رو بده به عنوان معذرت خواهی که عکس یکی از ایران رو گذاشته پس بهتره ما هم احترام بذاریم.

۲) پیش فرض‌ها خطرناکن. ایران از نظر یک انگلیسی یک کشور اسلامی جهان سومی خاورمیانه‌ای است و الان طرف متاسفه که فکر نکرده ممکنه ما هم مثل هر کس دیگه این لپ تاپ رو خریده باشیم بدون اینکه بدونیم دزدی است.

۳) در این خبر «ایران» قفط از این نظر مهمه که من و شما ایرانی هستیم و در نتیجه این خبر برامون جالبتر از بقیه دنیا است. این اتفاق می تونست با هر کسی در هر جایی بیافته.

۴) می تونیم لبخند بزنیم از یک اتفاق بامزه باحال؛ بخصوص با پایان خوشش.

۵) و از همه مهمتر: برنامه های خودتون رو نصب کنین. اگر کسی برنامه ای می شناسه که خوبه بگین که همین زیر بنویسم (:

معرفی:

– یکی از برنامه های خوب که روی سیستم های مختلف هم اجرا می شه Prey است.

مردن بعضی‌ها، بعضی‌ها رو خوشحال می‌کنه. گاهی لازمه موتور سوارهای چماق به دست بریزن توی خیابون و جلوی خوشحالی مردم رو بگیرن و گاهی تابلو می زنن سر در مدرسه و مردن فلانی رو تبریک می‌گن.

مردن تاچر هم با همه سیاست‌های ضد حقوق بشری‌اش (مثلا معامله با رژیم تبعیض نژادی در آفریقای جنوبی و به شکست کشوندن تحریم‌های اروپایی علیه اون کشور یا حمایتش از دیکتاتوری در آمریکای لاتین یا سرکوب ایرلند شمالی‌ای‌ها یا بستن اتحادیه‌های کارگری و …) باعث شده عده‌ای جشن بگیرن تا حدی که احزاب انگیس از طرفدارانشون خواستن این مرگ رو رسما جشن نگیرن.

اما اینها به کنار، توی مردن تاچر شاهد یک اتفاق جالب بودیم. آهنگ آخر فیلم «جادوگر شهر از» به اسم «دینگ دانگ! جادوگر مرده» که در مورد مرگ یک جادوگر است در کمتر از بیست و چهار ساعت پس از مرگ مارگارت تاچر تبدیل شد به یکی از ده آهنگ پر فروش آیتونیز و در فروشگاه آمازون هم بین تک آهنگ‌ها رسید به آهنگ دوم و پیش بینی می‌شه در حینی که من اینو می‌نویسم و شما می‌خونین، حتی تبدیل شده باشه به رده یک آهنگ‌های پر فروش هفته – بخصوص که یک کمپین فیسبوکی داره مردم رو تشویق به خریدن این آهنگ می‌کنه.

نگاهی به یوتوب هم روند مشابهی رو نشون می ده. این ویدئو شدیدا در حال دیده شدنه (مثلا اینجا و خیلی جاهای دیگه) و توی کامنت‌ها کلی در این مورد بحث می شه که آیا در یک نظام سالم ما حق داریم مرگ یک آدم رو جشن بگیریم یا نه؟ بحث عجیب و سختی است که خوبه یکبار حداقل از یک منظر دیگه بهش بپردازیم ولی حداقل الان برای من بخش جالبتر دیدن هجوم مردم برای خرید آهنگ شاد مرگ جادوگره و به یاد همگان برگشتن این آهنگ هفتاد و چهار ساله و فکر کردن به صاحب حق معنوی اثر که یکهو با یک پول جدید جالب روبرو شده که احتمالا در مرگ آدم‌های دیگه ای که جماعتی ازشون متنفر بودن هم تکرار خواهد شد. این رو بذارین کنار فروشگاه‌هایی که تی‌شرت‌هایی با نوشت «Death» می فروشن و مدعی هستن که فروششون بسیار خوبه تا ببینین این سرمایه داری لیبرال چطوری همه چیز – حتی مادرش رو – اینقدر راحت به پول تبدیل می کنه و لبخند می زنه (:

یپش اومده بخواین صدایی که داره از کامپیوترتون پخش می شه رو ضبط کنین؟ مثلا حین یک بازی بخواین صدای بازی رو ضبط کنین یا بخواین آهنگی که توی یک صفحه وب در حال پخشه رو نگه دارین؟ من الان دلم خواست و لینوکس دارم پس:

1. چون معماری سیستم درست و لایه به لایه است حتما امکان عملی این کار هست
2. چون سیستم آزاد و بازه حتما یکی برنامه ای نوشته که اینکار رو می کنه
3. چون سیستم با جامعه زنده است حتما کسی قبلا اینو نوشته که توش چیکار باید کرد
4. چون ابزارها بازن حتا من توان این رو دارم که بنا به نیاز خودم تنظیمش کنم

و هر چهار مورد واقعیت داره.

منم مثل خیلی از دوستان برای سیستم صدا از PulseAudio استفاده می کنم پس با زدن

pacmd list | grep ".monitor"

می بینم کدوم دستگاه داره صدا پخش می کنه. مثلا در می یاد:

jadi@jell:/tmp$ pacmd list | grep ".monitor"
	monitor source: 0
	name: 
	monitor_of: 0
		device.class = "monitor"
		alsa_output.pci-0000_00_1b.0.analog-stereo.monitor/#0: Monitor of Built-in Audio Analog Stereo

نشون میده که من باید به این دیوایش گوش بدم. دستور اینکه بگیم «اطلاعاتی که از فلان پالس آدیو پخش می شه رو نشون بده» دستور pacat است (قشنگیش رو دیدین؟ (: )) و در نتیجه دادن خروجی به sox باعث می شه بتونم خروجی رو به فرمت صوتی‌ای که دوست دارم تبدیل کنم:

pacat --record -d alsa_output.pci-0000_00_1b.0.analog-stereo.monitor | sox -t raw -r 44100 -s -L -b 16 -c 2 - "output.wav"

و به همین سادگی هر چیزی که از بلندگوی کامپیوتر در حال پخشه رو دقیقا با کیفیتی که به بلندگو می رسه در لایه پالس آدیو ذخیره کنم.