بایگانی برچسب: s

راه انداختن کلیدهای تغییر روشنایی لپ‌تاپ ایسوس ذن‌بوک روی لینوکس

روی لپ‌تاپ Zenbook UX310 ایسوس اوبونتو و فدورا رو تست کردم و همه چیز بدون هیچ مشکل کار می کنه. البته اصلا سراغ کارت گرافیکی بازی نرفته ام ولی دیفالت کار می کنه. تنها چیزی که یکضرب کار نکرد کلیدهای تغییر روشنایی بود.

برای راه انداختنشون کافیه فایل

 /etc/default/grub

رو ادیت کنیم و خط زیر رو به آخرش اضافه کنیم:

GRUB_CMDLINE_LINUX_DEFAULT="acpi_osi="

این باعث می شه عبارتی که اضافه کرده ایم به انتهای فایل‌های تنظیمات گراب اضافه بشه. بر اساس اینکه لپ‌تاپ efi است یا بایوس لازمه که تنظیمات گراب رو دوباره ایجاد کنیم. روی لپ تاپ من که fedora داره و uefi، این دستور اینکار رو می کنه:

grub2-mkconfig -o /boot/efi/EFI/fedora/grub.cfg

معلومه که شما باید دستورات مرتبط با شرایط خودتون رو بزنین و توجه داشته باشین که اینکار نسبتا حساس است و اگر ندونین دارین چیکار می کنین بهتره انجامش ندین و اول یاد بگیرین که گراب چطوری کار می کنه (:

بعد از ریبوت، دگمه‌های کم و زیاد کردن نور صفحه نمایش من کار می ‌کنن.

لپ‌تاپ جدید: ذن بوک UX310 ایسوس

بعد از تقریبا چهار پنج سال، لپ تاپ لنوو x220 من نشونه‌هایی از اذیت دائمی داشت. مشکلات کیبورد، فن و باتری تا اینکه بالاخره بعد از یکسال زنده موندن با تعمیر و تحمل سر و صدا، تصمیم گرفت کلا از کار بیافته و با توجه به مشکلات رندر ویدئوهای که اخیرا خیلی هم زیاد شدن، وقت یک لپ‌تاپ جدید شد.

برای خرید لپ‌تاپ جدید یک کار قبول کرده بودم که معمولا از زیرش در می‌رم: تدریس برای سازمان‌ها. دوره هم تموم شده بود و حدود ۴ تومن برای لپ‌تاپ داشتم. مواردی که قرار بود حتما توی لپ‌تاپ جدید رعایت بشن اینها بودن:

  • سی پی یو کاملا خوب. منطقا در حوالی i7 6600U.
  • سبک چون من هر روز لپ‌تاپ رو جابجا می‌کنم. حداکثر وزن قابل قبول ۱.۸ کیلو
  • سیزده یا چهارده اینچ که کیبورد اندازه استاندارد باشه ولی قابلیت حمل و نقل و استفاده در همه جا کاملا حفظ بشه
  • حتما رم و هارد قابلیت تغییر توسط خودم رو داشته باشن چون در تلاش برای مک‌بوک ایر شدن، خیلی‌ها دارن قطعات رو به مادربرد لحیم می‌کنن، حتی کربن!
  • رزولوشن معقول و معمول. رزولوشن‌های خیلی بالا برای من خوب نیستن چون حوصله اسکیل کردن و ریز بودن صفحه رو ندارم روی یک لپ‌تاپ ۱۳ اینچ و ۷۶۸*۱۳۶۶ برام کمه چون قبلی اینقدری بود و بعضی جاها حس می‌کردم کافی نیست و حتی پنجره‌ها از صفحه بیرون می‌افتن
  • صفحه مات الویت داشت
  • پورت‌های کامل شامل حداقل سه یو اس بی،‌ خروجی تصویر مرسوم و اترنت

یک گزینه همیشه خوب اینه که بتونین از طریق کسی در خارج، در تخفیف‌های خوب یا حتی سایت‌های ریفربیشد و اینها خرید کنین ولی من امکانش رو نداشتم – حداقل با خرابی ناگهانی لپ‌تاپ. این شد که با دیدن جاهایی مثل دیجی‌کالا و مغازه‌های آنلاین گزینه ها رو دیدم و در نهایت به لپ‌تاپ UX303 ذن‌بوک از ایسوس رسیدم که با رفتن به مغازه‌ای توی کامپیوتر پایتخت به نیت خرید معلوم شد گزینه‌ ای مثل لپ تاپ ذن‌بوک ایسوس UX310 گزینه بهتری است.

چیزهایی که از رده خارج شدن

  • اولا من دنبال برند خاصی نبودم. لنوو رو منطقا ترجیح می دم ولی لنوو دیگه کاملا اون لنووی قدیم نیست و سری T و X بسیار گرونن.
  • چیزهایی مثل کربن و غیره مستقل از گرون بودن، شدیدا غیرقابل آپگرید هستن. لپ‌تاپی که رم‌اش لحیم شده باشه به مادربرد از گزینه‌های من خارجه.
  • اچ پی برند باحالیه ولی تقریبا هر چیزی ازش دیدم سنگین بود
  • دل هم لپ‌تاپ‌های خوبی داره ولی بهترین‌هاش (مثل ایکس پی اس ۱۳) بسیار گرون‌بودن و مشکلات ارتقاء دادن داشتن

دلایل انتخاب ذن بوک ایسوس

  • ظاهرا قابل قبول داره
  • سبک است
  • ۱۲ گیگ رم. چهارگیگ لحیم شده به مادربرد و یک اسلات خالی که روش یه ۷ گیگ است
  • رزولوشن و اندازه و وزن ایده آل‌های من
  • کیبورد خوب
  • ۵۱۲ اس اس دی. خیلی دقیق تحقیق نکردم ولی فکر کنم یه هارد دیگه هم توش جا می‌شه! چون از همین مدل هیبرید هم بود
  • پورت‌های‌ نسبتا خوب
  • قیمت خوب نسبت به هم‌رده‌ها مثل با سی پی یو و رم و هارد مشابه

نکات منفی ذن بوک ایسوس UX310

  • عدم امکان خاموش کردن کارت گرافیکی دوم از بایوس
  • نداشتن پورت گرافیکی دوم کنار پورت اچ دی ام آی
  • نداشتن اترنت‌ که بلاهت فعلی است. ممکنه در آینده همه وایرلس بشیم ولی هنوز خیلی زوده که برای فیگور لاغری، چنین چیز مهمی رو حفظ کنن
  • برند ایسوس برای من جذاب نبوده. امیدوارم این لپ‌تاپ عوضش کنه
  • قیمت زیاد نسبت به چیزی که من در نظر داشتم بخرم. مثل همیشه تقریبا بیست درصد گرونتر از هدف خریدم
  • کیبورد برای تایپ کاملا خوبه ولی بازم به این رسم ابلهانه فعلی، بعضی کلیدها از جمله هوم و اند و … رو با فانکشن باید زد
  • ویندوز داشت. بعضی مدل ها ویندوز نداشتن. در این مورد خب من دارم پول ویندوز رو می دم و بعد پاکش می کنم. اگر واقعا پیگیری کنین که این ویندوز که به زور رو دستگاه بوده رو نمی خواین، امکان پس گرفتن کمی پول از مایکروسافت رو دارین. کار جالبیه و بعضی ها می کنن ولی من حوصله اش رو ندارم.

لینوکس روی ایسوس ذن بوک

هیچ مشکلی نداشت. اوبونتو رو نصب کردم. بدون هیچ پیچیدگی و همه چیز کار می کنه به جز کلیدهای کم و زیاد کردن نور صفحه. از بخش ستینگ می شه کم و زیاد کرد ولی دگمه ها در این لحظه کار نمی کنن. راه انداختنشون باید خیلی ساده باشه. بعدا یه پست می نویسم احتمالا.

حرف آخر

به قول دانیال، آدم با چیزی که می‌سازه یا تولید می‌کنه شناخته می‌شه نه با چیزی که می‌خره یا مصرف می‌کنه. برندها خیلی مهم نیستن. اگر واقعا لازم ندارین لازم نیست لپ‌تاپ رو عوض کنین و با هر لپ‌تاپی می شه هر کاری کرد.. حداقل با هر لپ‌تاپ معقولی هر کار معقولی. من در خرید خیلی مردد می‌شم و جرات خرید ندارم ولی اصلا اینطوری نیست که سعی کنم بهترین چیز رو بخرم یا تحقیق طولانی و حرفه ای بکنم. مثل یک خریدار متوسط هستم.

گوشه‌های از مسابقه بوچیای کمپین #۱۱ایران به مناسب هفته معلولین

مسابقه بوچیا قرار بود جمعه برگزار بشه. قوانینیش رو که بلد بودیم و رفتیم. البته روز قبلش توی موسسه رعد و علاوه بر دیدن بخشی از برنامه ها و فروش مرتبط با معلولین، توی زیر زمین چند تا توپ هم پرت کردیم.

البته قبلش توی سالن با بچه های تیم های مقابل آشنا شدیم و قرعه کشی کردیم که کی قراره با کی بازی کنه. ما در عین بدشانسی افتادیم به گروه چهار که از سه تا تیمش، دو تاشون بچه های معلول بودن که خب منطقا از ما قوی تر هستن تو بازی. ولی خطری نداره! فوقش می بازیم دیگه.

روز جمعه در یک برف دل انگیز خودمون رو ساعت ۸:۳۰ رسوندیم دانشگاه بهشتی و مسابقات شروع شد. بر خلاف تصور ما مسابقه اول گروه ما بین دو تیم توان‌یاب(؟) تقریبا ۲ ساعت طول کشید و تیم سه نفره فرزانه و مجید و من، بالاخره نشستیم برای مسابقه!

معلول‌ها دو شاخه جدا بودن از نظر من. کسانی که بدون مشکل فیزیکی/عصبی جدی یا مادرزادی، یکی از اعضاشون رو مثلا توی جنگ یا حادثه از دست داده بودن. مثل یک آدم ورزشکار معمول که پاهاش قطع شده باشه و بشینه روی ویلچر. در مقابل بعضی از معلولین با بیماری‌هایی درگیر بودن که امکان کنترل عضلات رو بهشون نمی داد؛ چیزی مثل sma یا همون تحلیل عضلانی که من هم تازه باهاش آشنا شدم و بیشتر در موردش حرف خواهیم زد به زودی. نفر بین من و فرزانه در اینجا با رها کردن توپ از دستش هم مشکل داشت و مدت ها نیاز به تمرکز داشت تا توپ رو پرت کنه ولی در نهایت پرتابش به اندازه ما یا حتی بیشتر دقت داشت. نفر انتهای تصویر که چندان توی عکس دیده نمی‌شه هم برای پرتاب توپ از یک سطح شیب‌دار کمک می‌گرفت که دستیارش بر اساس درخواست اون تنظیمش می کرد.

مسابقه زیر نظر یکسری داور و مسوول میز مهربون و همراه جریان داشت که خیلی هم به تیم های ما سخت نمی گرفتن وگرنه احتمالا شکست ما با نتیجه ای سخت تر از ۱۳ به ۲ رقم می خورد (: دوستان قوی بودن و کوبنده. بین برنامه ها یک تئاتر به فکر فروبرنده هم برگزار شد که ترکیبی از نمایشنامه رادیویی،‌ موسیقی و تئاتر بود در حوزه مسائل معلولان. به نکات مختلفی اشاره داشت از جمله اینکه شاید بخشی از مشکلات به تفکرات خود معلولان هم بر می گرده و خب از اونطرف این فکر تا حدی زاییده مشکلاتی است که اونها سال ها داشتن.

واقعیت اینه که شهرها، کارها، وسایل حمل و نقل و .. ما برای معلولین مناسب نیست. دفعه بعد که اتوبوس سوار می شدین فکر کنین اگر معلول بودین باید چیکار می کردین که بتونین جا بشین. برای مترو و تاکسی و حتی ماشین خودتون هم همینطور. فرض کنین وقتی پارک کردین اگر معلول بودین چطوری ممکن بود پیاده بشین و برسین به ساختمون محل کار یا مدرسه یا هر چی. فرض کنین اگر معلول بودین چقدر احتمال داشت تو مصاحبه کاری قبولتون کنن و چقدر ممکن بود … تازه همه اینها مربوط می شه به اون گروه از معلولینی که بقیه بدنشون کاملا سلامت است ولی مثلا پا ندارن یا دست ندارن. اگر به کسی فکر کنین که به سختی می تونه عضلاتش رو کنترل کنه و برای آب خوردن و دستشویی رفتن وابسته به دیگرانه وضع … آدم نمی دونم چی بگه.

گاهی از کشور درست حرف می زنیم. توی یک کشور درست باید بخش قابل قبولی از مالیات به چنین دوستانی برسه تا ادامه فعالیت هاشون وابسته به حمایت دائمی خانواده یا دوستان نباشه و بتونن بخشی از جامعه ای باشن که توش سهم دارن. و خب سهم ما هم در طول مسیر رسیدن به اون کشور درست اینه که توی ذهن های خودمون هم مساله رو زنده نگه داریم و برای رسیدن به چنین فضایی فشار بیاریم و در تفکرات خودمون معلولیت رو مسوولیت خودمون بدونیم نه چیزی برای ترحم یا شکرگزاری.

هوم.. مسابقه ادامه پیدا کرد و مشخصا از همه گروه های تیم های معلولان بالا اومدن و توی نیمه نهایی و فینال و رده بندی با هم بازی کردن و در نهایت قهرمان شدن (: این عکس از نظر ما عکس کاپیتان تیم ها است ولی در واقع کسانی که مشغول رتبه های اول و دومی و سومی بودن توش نیستن:

و البته با تشکر از بچه های خوب چارگون از جمله شاهین طبری و فرشته کرمعلی و همراهانشون که کلی زحمت کشیدن، همه مدال گرفتیم (: حتی اگر به نظر شما خنده دار باشه، من که حسابی خوشحال شدم که همه مدال گرفتیم چون من تا حالا حتی یک مدال هم نداشتم و مطمئنا در این مسابقات امیدی هم نمی‌رفت مدال بگیرم.

جمعه ما توی یک مسابقه بوچیا هستیم، اگر دوست داشتین بیاین تشویق! اینم قوانینش…

boccia

همونطور که قبلا هم گفتم، بوچیا ورزشی است برای معلولین. یک ورزش نشسته با توپ که حتی یک معلول گردن به پایین هم می تونه با همکاری یک نفر که یک سطح شیب دار رو تنظیم می کنه، توش شرکت کنه و قهرمان جهان بشه. به دعوت کمپین ۱۱ایران و این جمعه یک مسابقه بین ۶ تیم از معلولان و ۶ تیم از افرادی که معلولیت مشخصی در این لحظه ندارن برگزار می شه. در تیم معلولان ورزشکارهای بوچیا، اعضای تیم پاراالمپیک و … هستن و توی یکی از تیم‌های مقابلشون منم افتخار دارم باشم.

مسابقه ساعت هشت و نیم صبح جمعه ۱۹ آذر در دانشگاه شهید بهشتی برگزار می شه و خیلی خوشحال می شم دوستان بیان و تشویق کنن. دلیلش هم اینه که اصولا هدف از این ماجرا پیوند خوردن بیشتر کسانی که برخورد کمتری با جامعه معلولین داشتن با این جامعه آشنا بشن و همه یادمون باشه که شهر، شرکت، اداره، شغل و حتی فکرهای ما باید آماده حضور افراد مختلف و متنوع باشه و حق نداریم کسی رو به خاطر شرایط اعتقادی، فیزیکی، علاقمندی و .. از جامعه حذف کنیم.

اما اگر اومدین باید از بازی سر در بیارین و نشه مثل این فیلم‌های مرتبط با بیسبال که تلویزیون پخش می کنه و ما اصلا نمی فهمیم دقیقا چه خبره توش (: از اون بالاتر من که باید بازی کنم هم لازمه قوانین رو بدونم! پس اینها قانون های بازی بوچیا هستن:

تیم‌ها

بوچیا رو می‌شه انفرادی بازی کردی یا دو به و یا سه به سه. حداقل در سطح قانونی فکر کنم اینطوری است. هر تیم سه نفر می شه و تیم مقابل مسابقه می‌ده.

توپ‌ها

هر تیم شش توپ داره (یک تیم قرمز یک تیم آبی) و یک توپ سفید هم هست.

زمین بازی

زمین بازی بوچیا این شکلی است:

boccia-court-layout

اون مربع های پایین جای نشستن بازیکنان تیم است و میدون بالایی جای پرتاب/قل دادن توپ‌ها.

هدف بازی

داشتن حداکثر تعداد توپ رنگ خودمون به توپ سفید.

قواعد بازی

  • تیمی که شروع می‌کنه توپ سفید رو قل می ده توی زمین (شایدم این توپ از قبل رو زمین گذاشته شده؟) و بعد توپ قرمز تیم خودش رو هم قل می ده و سعی می کنه نزدیک توپ سفید جا بگیره.
  • تیم دوم توپ آبی رو قل می ده و سعی می کنه نزدیکتر به توپ سفید نگهش داره. تیم دوم اونقدر توپ آبی می ندازه که بالاخره یکی از توپ هاش نسبت به توپ قرمز، به توپ سفید نزدیکتر باشه
  • برخورد توپ ها به هم مشکلی نداره. می شه توپ سفید یا قرمز یا آبی رو در با پرتاب توپ جدید جابجا کرد
  • هر تیمی که نوبتش است اونقدر توپ می ندازه که بالاخره یک یاز توپ ها نزدیکترین توپ به توپ سفید بشه یا توپ هاش تموم بشه

امتیاز شماری

  • بعد از تموم شدن توپ های هر دو تیم، یک امتیاز به تیمی داده می شه که نزدیکترین توپ به توپ سفید رو داره. این تیم به ازای بقیه توپ هایی که نسبت به نزدیکترین توپ تیم مقابل، به توپ سفید نزدیکتر هستن یک امتیاز می گیره. مثلا اگر سه توپ نزدیک به توپ سفید، آبی باشن (بهترین توپ قرمز چهارمین توپ نزدیک به سفید باشه)، تیم آبی سه امتیاز میگیره
  • برنده کسی است که بعد از ۴ دست پرتاب توپ، بیشترین امتیاز رو داشته باشه

نکته جایزه

یه مشکل ماتوی ایران اینه که «کارهای اجتماعی» خیلی کمی داریم. یعنی اگر بخوایم یک عصر / شب رو بگذرونیم تقریبا تنها گزینه های مرسوم سینما است و غذا. بازی بوچیا مدل تنظیم شده تر برای مسابقه بازی بوچی است که یک بازی اجتماعی است. یعنی تو ایتالیا ممکنه شما و دوست پسرتون بگین «امروز بریم بوچی بازی کنیم» و با یک لیوان آبجو در درست عصر خودتون رو این شکلی بگذرونین:

bocce

چند نکته درباره دوره مقدماتی پایتون گو تو کلس

  • دوره در حال برگزاری است، در آدرس دوره مقدماتی پایتون گو تو کلس
  • هزینه دوره ۱۵۰ تومن است که با استفاده از کد تخفیف TUWorkshop می شه نود تومن
  • این یک دوره مقدماتی است برای کسانی که برنامه نویسی نمی دونن یا می خوان پایتون رو شروع کنن یا اصولا از پایه برنامه نویسی رو بفهمن. از نظر شخصی من کسی که در این حد یاد بگیره، بعدش می‌تونه مسیرش رو پیش ببره
  • من می گم این دوره صفر تا هفتاد است. برای رسیدن به صد دیگه راه های مختلف می‌شه. اگر شما در این حد بلد باشین شاید «حرفه ای شدن» براتون یاد گرفتن کتابخونه numpy باشه و برای یکی دیگه کلا نامپای مهم نباشه و بخواد روی یادگیری ماشین یا برنامه نویسی شبکه یا جانگو یا هر چیز دیگه کار کنه. برای همین است که ۳۰ تای آخر رو به نظرم هر کس باید مستقل از این دوره انتخاب کنه و پیش ببره.
  • من معمولا برای دوره‌هام هزینه نمی‌گیرم. این یک امتحان است که آیا می‌صرفه جدی‌تر به آموزش فکر کنم یا نه و آیا می‌شه زندگی ساده ای رو ازش گذروند یا نه. دلیل خاص‌ترش هم اینه که فقط بحث ضبط ویدئو نیست و من هر روز باید به فروم‌هاش سر بزنم و جواب سوال ها رو بدم و برای دانشجوها وقت بذارم و متن ها بخونم و اصلاح کنم و تمرین‌ها رو ببینم و حل کنم و غیره
  • من دوره های رایگانم رو هم درست می کنم کنار این‌ها
  • من معتقدم به حق یادگیری؛ که البته قانون اساسی بی ربط ما هم بهش معتقده. در کل افراد وظیفه ندارن تضمین کنن که افراد دیگه باید به دانش دسترسی داشته باشن بلکه این وظیفه دولت است اما خب هر کس باید در حد توانش تلاش کنه. در این مورد هم صحبت خوبی با gotoclass داشته‌ایم و اگر کسی واقعا توان پرداخت ۹۰ تومن رو نداره ولی علاقمنده دوره رو بگذرونه، به من ایمیل بزنه و طبق توافق خوبی که با گو تو کلس داریم، به رایگان به دوره اضافه اش می کنم.
  • اینم بگم که ذات پول گرفتن برای آموزش اصلا بد نیست. چیزی که بده اینه که کسی به خاطر نداشتن پول از آموزش محروم بشه. درست همونطور که فروختن غذا هیچ اشکالی نداره ولی هیچ کس به خاطر نداشتن پول نباید گرسنه بمونه. توی ایران اسلامی عزیز طبق معمول حکومت از این وظیفه هم فرار کرده و ما سعی می کنیم به شکل انفرادی سهمی ازش که می تونیم رو بر دوش بکشیم. اگر یک کشور درست باشه منطقا مثلا من باید بتونم یک پروپوزال بدم که «طبق این رزومه و توانایی ها من این حجم از آموزش رایگان رو با فلان روش و کیفیت درست می کیم» و پول معقولی از مالیاتی که می دیم و نفتی که داریم رو بگیرم که زندگی ام بگذره و بقیه هم از آموزش رایگان بهره مند باشن.

ببینیم چی می شه (: سوالی بود خوشحال می‌شم بشنوم و نظر بدم.

برگزاری کارگاه آموزشی و دوره مقدماتی زبان برنامه نویسی پایتون

python-gotoclass
همینجا هم بگم که متن‌ها و گرافیک‌های تبلیغات مستقل از من هستن (:

چند وقت قبل گفتم که مشغول ضبط یک دوره آموزش برنامه نویسی مقدماتی با پایتون هستم. این دوره الان آماده انتشار است و لازمه توضیحاتی در موردش بدم.

دوره ای که آماده شده، یک دوره ۹ هفته ای است کاملا مبتنی بر آموزش برنامه‌نویسی با پایتون ادکس – شامل متن، تمرین، فیلم و سوال. در واقع شما در یک دوره کامل ثبت نام می‌کنین، درس‌ها رو می‌خونین، مساله‌ها رو حل می‌کنین و اگر سوالی دارین توی فروم می‌پرسیدن و جواب می‌گیرین.

دوره به درد چه کسانی نمی‌خوره

اگر کلا آدم خودآموزی هستین که هیچ دوره‌ای براتون خوب نیست (: اگر هم پایتون بلدین و می‌خواین تقویتش کنین، بازم این دوره برای شما نیست چون احتمالا برای شما مقدماتی خواهد بود. در نهایت هم مطمئنا اگر پایتون دوست ندارین خب اصولا چه کاریه بیاین پایتون یاد بگیرین!

به درد چه کسانی می‌خوره

این دوره از نظر من بیشتر مناسب کسانی است که می‌خوان برنامه نویسی یاد بگیرین. یعنی در واقع این یک دوره آموزش برنامه نویسی با استفاده از پایتون‌ است. البته اگر برنامه نویسی بلد هستین و می‌خواین بدون تلاش شخصی در پیدا کردن منابع و مطالب آموزشی، پایتون رو شروع کنید هم این دوره می‌تونه مفید باشه. اما راستش رو بگم من خیلی خوشحال می‌شم اگر بیشتر مخاطبین این دوره کسانی باشن که هنوز برنامه نویس نیستن ولی درک می‌کنن که دونستن یک زبون خیلی ساده و کارا، می‌تونه مثل یک اسلحه قوی توی دست‌هاشون بهشون قدرت بده تا با جهان اطرافشون که هی داره دیجیتالی‌تر و پر داده تر می‌شه، ارتباط برقرار کنن. اگر دوست دارین برنامه نویسی رو شروع کنین، این دوره به نظرم مفیده.

کجا ثبت نام کنم

من این دوره رو با سایت gotoclass.ir ضبط کردم. اگر تجربه مثبتی باشه دوره‌های دیگه رو هم باهاشون ادامه می‌دم. برای شرکت توی دوره رایگان که چند جلسه اول است کافیه از اینجا در دوره پایتون رایگان ثبت نام کنین و اگر دوست داشتین هم سراغ دوره کامل آموزش پایتون برین که قرار شده گرون نباشه تا امکان شرکت تقریبا برای هر علاقمندی فراهم باشه. برای من یک تجربه است که ببینم چطوری می شه (:

و البته گو تو کلس یک سمینار هم در سه شنبه دوم آذر در سالن باشگاه دانشجویان دانشگاه تهران هم برگزار می‌کنه که توش در مورد پایتون حرف می‌زنیم و دلایل خوب بودنش و مقدماتی از برنامه‌نویسی باهاش. چیزی شبیه به این (به نظرم صداش زیادی بلنده.. مواظب گوش و بلندگوهاتون باشین!):

ولی خب مفصلتر و همراه آموزش. اگر دوست داشتین توش ثبت نام کنین.

در صورت علاقمندی به ثبت نام، از کد TUWorkshop برای تخفیف ۴۰٪ استفاده کنید.