کانی ۲۰۱۲، انقلاب فیسبوقی و درک رسانه

بحث آقای ژوزف کونی یا به شکل معقول تر در فارسی کانی فعلا وب رو پر کرده و در وبلاگستان فارسی هم پر سر و صدا بوده (مثلا مطلب خوب امیروفسکی رو ببینین).

بحث اینه که یک جنایتکار علیه بشریت بچه ها رو می دزده و ازشون یک ارتش به اسم ارتش مقاومت پروردگار یا چنین چیزی درست می کنه. بله. کارش خیلی بده. شکی هم نیست. اما رسانه هم چیز عجیبیه. مثلا کمتر گفته می شه که این فیلم مدت ها قبل ساخته شده و هیچ کس بهش توجه نکرده اما یکهو رسما اسم خودش رو می ذاره نسخه ۲۰۱۲ و یکهو همه باید ببینیمش و معتقد باشیم که بالاخره یک قهرمان باید پیدا بشه و بچه های بیگناه رو از دست این آدم شرور بیمار نجات بده.

اما چرا؟ نمی خوام برم پشت نظریات توطئه قایم بشم. متخصص کانی و اقتصاد و اوگاندا و غیره هم نیستم. فقط فکرم با اینکه یکهو همه جا حرف از نجات مردم اوگاندا است مشکوک شده و هی به خبرهای دیگه نگاه می کنه:

  • یک خبر اینه که چند وقت پیش توی اوگاندا منابع بسیار عظیم نفت کشف شده و این کشور به زودی یک کشور تولید کننده نفت خواهد بود.
  • یکیش دیگه اش اینه که کلینتون با فاند خودش رفته اوگاندا فعالیت های مردم دوستانه می کنه
  • یک خبر دیگه اینکه رییس جمهور اوگاندا یک پیام تلویزیونی داده و گفته که این فیلم گمراه کننده و قدیمی است و ژوزف کانی و ارتشش اصلا دیگه توی اوگاندا نیست و لطفا مردم اگر می خوان پول بدن به سازمان های خوبی که الان توی اوگاندا هستن کمک کنن نه به کودکان نامرئی.

و در ضمن من می بینم که در کشور خودم آدم ها هر روز داره قدرت خریدشون کمتر می شه و بدون شک آدم ها دارن گرسنه می خوابن و خوندن داستان متجاوزین سریالی و گروهی و غیره کاملا عادی شده و تنها راه حل دولت هم کشتن و کشتن بیشتر است که در این سال ها فقط کار رو خرابتر و خرابتر کرده یا از اونور می شنوم توی آمریکا اگر کار و بیمه اجتماعی نداشته باشین حتی با مدرک مهندسی هم جاتون کنار خیابون می شه اما همه فقط در این فکرن که به بچه های بیچاره اوگاندا کمک کنن.

در نهایت هم یاد کمپین های فیسبوکی مون می افتم که فکر می کنیم اگر یک جایی کلیک کنیم یک بچه واقعا سیر می شه یا اگر فلان چیز رو لایک بزنیم فلان مشکل حل می شه و نود درصدش هم تحت عنوان دروغی در همین رسانه است تحت عنوان «انقلاب توییتری» یا «انقلاب فیسبوکی»… خلاصه اینکه کانی بده، کار بچه ها بده، دزدیده شدن بچه ها بده، ارتش رستگاری خداوند بده و کوچکترین قدم (حتی یک لایک) هم علیه اش خوب ولی اگر آگاهانه باشه و با دیدی انتقادی نه فقط با پیروی از رسانه های بزرگ که به ما می گن «افراد بخندن!» یا «حالا افراد به کانی توجه کنن» یا «حالا افراد…»

شکی نیست که برای گفتن اینکه سیگار برای سلامتی بده لازم نیست خودمون سیگار نکشیم یا شخصا تحقیق کرده باشیم اما لازمه متوجه باشیم که این چیزی که داریم تحت عنوان «فعالیت اجتماعی» انجامش می دیم از سر آگاهی است یا از دستور انگولک‌های رسانه در دوره های مختلف که ممکنه یک روز بهمون بگه «بانک ها باید مال دولت باشن تا مردم بتونن در رفاه زندگی کنن» و یک روز دیگه توی بوق بکنه که «بانک ها باید خصوصی باشن تا مردم به رفاه برسن» و ما هر دو رو قبول کنیم چون تلویزیون / رسانه / فیسبوک / … گفته. صحبت اینه که اگر یک روز آمریکا داشت نفت اوگاندا رو استخراج می کرد یا سازمان رهایی بخش کودکان شروع کرده بود به انباشت کمک های مالی ما برای نجات های اوگاندایی از دست این گرگ ها و دیگه نیازی نبود ما هر روز نگران کانی باشیم، آیا ما بازهم در مورد فقر بچه های اوگاندا یا گرسنگی شون یا جنگجویان محلی خواهیم شنید؟ راستی همین حالا چند تا مون می تونیم روی این نقشه، اوگاندا رو نشون بدیم؟

دو نکته رو بگم: این یک شنای همیشگی علیه جریان آب نیست. منم کوچکترین کمکی که بتونم بکنم رو می کنم حتی شده با یک کلیک. دومی هم اینکه پریروز یک دستور اشتباه زدم و کل هاردم رو از دست دادم. اگر نوشته آشفته است بذارین به حساب دو روز سر و کله زدن برای شاید بازیابی اطلاعات و شکست خوردن (: بعدا در موردش می نویسم. در این مورد کامنت نذارین ترجیحا تا فردا پس فردا زیر مطلب مربوط به خودش، در موردش حرف بزنیم.

مرتبط: توصیه می شه از آتلانتیک: The White Savior Industrial Complex

  • samic

    من خيلي از اين خوشم نمياد که سريع به همه برچسب دزد بزنيم! مثلا اول بايد ثابت کنيم که حمله به عراق يا افغانستان باعث چپاول اموال و نفتشون شده که دوباره همين حرف رو در مورد يه جاى ديگه تکرار کنيم

    • جادی

      برچسب دزد رو الان از کجا آوردی؟ (:

  • samic

    از پوستر و کل متن!

  • امیر

    راستش چند هفته پیش که اون ویدئو توی فیسبوک پیچید من یه ایمل زدم به برم مولر (نویسنده ویم) که مدتی در اوگاندا فعالیت بشر دوستانه میٰکرد و در مورد صحت این ماجرا و اون ویدوئو صحبت کردم. این حرف های برم (ترجمه نمی‌کنم چون ممکنه تحریف بشه!)


    ‪The story is true. A friend of mine in Tororro is helping some of the
    escaped children. Their stories are terrible.‪

    ‪I don’t want to get involved in political stuff like this. I see that
    many organisations have done so, like Warchild.‪

    ‪I also think they underestimate the problem. Even when Kony gets
    ‪arrested or killed, his rebel army will continue, especially in Congo
    ‪where the authorities are very weak. It’s their way of life.

    ‪It’s funny to see US soldiers going to advise the Ugandan army. Very
    ‪arrogant viewpoint, the Ugandan army is without doubt the best trained
    ‪army in this area. It’s more like the US soldiers can learn something
    ‪from them. And they could use advanced weapons, but giving weapons to
    ‪any group has always caused more trouble eventually. Isn’t that what
    ‪went wrong with the Taliban? Anyway, the Ugandan army will hestitate to
    ‪go into neighbouring countries, that’s why the LRA moved there. Besides
    ‪the LRA there are lots of similar rebel groups in Congo, hopefully the
    awareness of Kony will also make this more visible and somehow help
    them.‪

  • سهیل

    من روی این قضیه به اندازه کافی تحقیق نکردم (جستجو در اینترنت رو البته من تحقیق کافی نمیدونم) و به همین خاطر هم در مورد کونی و ارتش بچه های نامریی و موقعیت فعلیشون نمی تونم اظهار نظر کنم. ولی فیلم کوتاه رو چند بار نگاه کردم. فیلم حدود 30 دقیقه است که سر جمع از این 30 دقیقه قربانی حداکثر 1 دقیقه از وقت فیلم رو در اختیار داره و تمرکز فیلم بیشتر از اینکه روی قربانیان کونی باشه روی قهرمان آمریکایی سازنده فیلم و پسر مو بورشه که قصد دارند با فیس بوک و توییتر و .. به جنگ آدم های بد بروند و با کلیک و پوستر، کلک یک آدم بد رو تو یک قسمت ناشناخته دنیا برا ی آمریکایی ها بکنند. هالیوددی بودن فیلم خیلی آزار دهنده است و انگار فیلم ساخته شده تا سلبریتی های آمریکایی چیزی برای حمایت کردن توی توییترشون داشته باشن. جوری که داستان به بیننده ارائه می شه تو این فیلم به قول معروف خیلی قشنگ تره از اونه که بخواد واقعیت داشته باشه. مخالفت با این جور کمپین ها خیلی سخته تا حرفی بزنی زود همه می گن با یک کلیک مگه چه اتفاقی می افته چی از شما کم می شه ؟ خوبه این آدم وحشی این بلاها سر بچه ها بیاره. و این برخورد باعث می شه مردم تو دزار مدت حس حقیقت یابی رو از دست بدن و راحت با یک تحریک کوچک و دیدن اشک و آه گول بخورن.
    خبر جالب این که جیسون راسل سازنده فیلم الان چند روزه تو بیمارستان روانی سن دیگو بستری شده چون لخت مادر زاد راه افتاده تو خیابون و پلیس هم دستگیرش کرده.

  • Pingback: Stop at Nothing | Alireza Samar()