روزنامه اعتماد
چرا بعضی از فنآوریهای جدید باعث ترس و مقاومت در آدمها میشوند در حالی که برخی دیگر به سادگی و بدون هراس جای خود را در جامعه باز میکنند؟ چرا اینترنت باعث نگرانی عدهای میشود؟ چرا جامعهای مدتها در برابر برق و بلندگو موضع دفاعی میگیرد ولی در برابر دیدن مدادنوکی و بستنی قیفی حتی خم هم به ابرو نمیآورد؟
خانم ژنویو بل که در شرکت اینتل مسوول بخش تحقیقات مرتبط با تجربه و عمل متقابل انسانها است میگوید که ما برای تمام طول تاریخ در همین وضعیت به سر بردهایم. او مدعی میشود که جوامع همیشه از بعضی فنآوریها هراسهای بیمارگونه داشتهاند و در مقابل حتی متوجه رخته بعضی از انها به دنیای اطرافشان هم نشدهاند. خانم بل اضافه میکند که بیشتر عکسالعملهای دفاعی در برابر تکنولوژی از زنان و کودکان به عنوان سپر دفاعی استدلالهایشان بهره گرفتهاند.
به عنوان مثال در اولین سالهایی که برق به خانههای آمریکایی راه پیدا کرد گفته میشد که این امر باعث صدمه جدی به زنان و کودکان خواهد شد. آن سالها سرطان هنوز مد روز نبود پس سپر دفاعی از این تشکیل شد که برق باعث خواهد شد افراد شرور شبها بتوانند داخل خانهها را ببینند و اگر مشاهده کنند که زن یا کودکی در خانه تنها است، اتفاق بدی خواهد افتاد. در همان دوران قطار نیز خطرناک تشخیص داده شد: بدن زنان و کودکان توان تحمل سرعتهای بالاتر از هشتاد کیلومتر کیلومتر در ساعت را ندارد.
به گفته شاخه تحقیقاتی اینتل، سه عامل میتواند پیشبینی کننده میزان هراس ما از فنآوریهای جدید باشد: اینکه آن عامل چقدر در مفهوم زمان موثر است، چقدر فضا را تغییر میدهد و در نهایت اینکه تا چه حد رابطه ما با دیگر انسانها را بازتعریف میکند. چیزی مثل برق باعث میشود فضای خانه و محیط شهری ما تغییر کند، روابطمان با دوستان تحت تاثیر قرار بگیرد و بتوانیم در مدت بسیار کوتاهتری از گذشته به نتایج دلخواه برسیم یا حتی روز را طولانیتر کنیم؛ پس مقاومت در برابر آن طبیعی است و مدت زمانی طولانی باید منتظر بمانیم تا فرهنگ بتواند خودش را با این ادرک جدید از زمان، فضا و روابط اجتماعی تطبیق دهد.
نکته حساس در اینجاست که فرهنگ بسیار آرامتر از تکنولوژی حرکت میکند. در حالی که ما هنوز مشغول تنظیم رابطهمان با بلندی مناسب صدای تلویزیون در یک مهمانی فامیلی برای پیشگری از صدمه به روابط خانوادگی هستیم، موبایلها، تبلتها، لپتاپها و شبکههای بیسیم مشغول فتح گردهماییهای خانوادگی هستند. ما در جامعه، همیشه در حال مواجهه با فنآوریهایی خواهیم بود که مفاهیم سنتی ما از زمان، فضا و ارتباطات را تغییر میدهند پس بهتر است به شکلی آگاهانه به جای هراس و ایجاد ممنوعیت تلاش کنیم تا آنها را درک و به شکل صحیح استفاده کنیم و عباراتی مانند «برای زنان و کودکان خطرناک است» برایمان زنگ خطری باشند از هراس تکنولوژیک.
