در دفاع از آزادی کیبرد
گزارشگر ان بی سی به نقل از تلویزیون لیبی توییت کرده که قذافی و خانواده به خارج از لیبی پرواز کردهاند. شورشیان لیبی امروز به پایتخت رسیدهاند و کنترل یک فرودگاه نظامی را در دست گرفتهاند. چند ساعت قبل، همسایه لیبی یعنی تونس، حکومت جدید لیبی را به رسمیت شناخته.
اضافه کنم که «شورش» الزاما یک فعل منفی نیست. شورش یعنی حرکت خشونت آمیز علیه وضع موجود و اکثرا هم برای بر هم زدن نظم سیاسی کاربرد داره. زنده باد شورشی ها، انقلابیها و آزادی بخشهای لیبیابی و از اون مهمترتر زنده باد خود آزادی (:
کشور ما ده سالی است که افتاده روی لیبرالیسم و همینطور داره می ره جلو. دوستان مصلحتاندیش و منفعتاندیش هم که هر چی بهشون بگن مثل بلندگو تکرار می کنن و تحلیلشون تعطیله. این دوستان یادشون نیست که یک زمانی عربده می کشیدن که بانک ها باید دولتی باشه، بیمارستانهایی که همان زمان هم رایگان بود باید مال دولت اسلامی باشه، تمام صنایع بزرگ باید در کنترل حکومت باشه، دولت مسوولیت داره به همه سوبسید بده و غیره و غیره. اون زمان حنجره ها پاره می شد تا فریاد زده بشه که کنترل دولتی بر همه چیز باعث رفاه همه است و خوشبختی عمومی و غیره و غیره.
کشور ما ده سالی است افتاده روی لیبرالیسم و همینطور داره می ره جلو. الان ده سالی است که به دوستان مصلحاندیش گفته شده حنجره شون رو پاره کنن که مالکیت خصوصی مهمترین چیز برای رفاه عمومی است و اصولا راه خوشبختی یک جامعه اینه که همه چیز توش خصوصی بشه و اقتصاد لیبرال. این دوستان مصلحاندیش حالا حنجره ها رو پاره می کنن تا بگن صندوق بین المللی پول ایران رو به عنوان سریعترین کشور در توسعه لیبرالیسم برنده اعلام کرده و ذوق می کنن که با حذف یارانه ها، خصوصی کردن بانک ها، پولی کردن بهداشت، پولی کردن تحصیلات و فروختن صنایع به آدم ها کشور داره در راه تعالی می ره و به زودی عدالت محور اساسی می شه (:
بده آدم مغزش رو تعطیل کنه و چشمش رو ببنده. ولی بدتر از اون اینه که اختلاف طبقاتی توی یک جامعه بسته بیشتر و بیشتر بشه. یادمه زمانی که آدم ها با دیدن یک بی ام و آخرین مدل ازش فیلم می گرفتن و به هم نشون می دادن. یادمه که من دو سال پیش از گداهای نیجریه فیلم می گرفتم و برام عجیب بود که توی صف پمپ بنزین دائما گدا از کنارم می گذره… الان هر دوی این صحنه ها طبیعی است و منفعاندیشها هم فعلا قراره چشم هاشون رو ببندن روی دولت دهم و شعیب بن صالح سابقش.
نکته مهم: یکهو این توهم پیش نیاد که جمهوری اسلامی داره به یک سیستم لیبرال تبدیل می شه. آزادی بیان و عضوی از جهان بودن بخشی از لیبرالیسمه که اینجا نیست. چیزی که ما الان باهاش طرفیم، حکومتی است که بخش های توتالیتر اجتماعی چپ رو به ارث برده (بخونید سانسور و اعدام) و داره بخش های بد لیبرالیسم رو هم جذب می کنه (بخونید پولی شدن تمام سرویس هایی که باید حق هر شهروند باشه).
مجموعهای عکس از آدمهایی که بین کارها و از اون مهتر بین چیزها چرت میزنن. منبع اصلی اینجاست و عکسها از REUTERS.
کارگری در یک مزرعه پرورش اردک از ایالت ژجزیانگ چین، در میان تعداد زیادی جوجه اردک چرت میزند.
یک جنگجوی شورشی لیبیایی در کنار جعبه مهمات خوابیده است.
کارگری در میان سیمانهای جلوی مغازهای بسته در لاهور پاکستان خوابیده.
کارگران کره شمالی بر روی کیسههای کود وارد شده از چین در نزدیکی شهر سینیجوی که در نزدیکی رود یالو واقع شده خوابیدهاند.
یک پسرکه صورتش را برای در امان ماندن از مگسها در یک گونی خالی پیاز پیچیده، در بازار سبزیجات دهلی نو، چرت میزند.
کارگری در بازار میوه سیلیگوری هند، در بین نارنگیها استراحت میکند.
تولید کننده در کنار بستههای کلمش در بازار میوه سیونینگ چین خوابیده است.
فروشنده هندوانه در بازار میوه هوایبی چین، چرت میزند.
تولید کننده و فروشنده گوجه فرنگی در بازار خیابانی چانگژای ایالت شانگی چین، چرت میزند.
تولید کننده سبزیجات در مغازه کنار خیابانش در دهلی نوی هند، خوابیده است.
پسری در کنار بساط مادرش که در بازار ماهی جاکارتا مشغول جدا کردن گوشت از سر ماهیها و فروش آن است، استراحت میکند.
یارد میگوید «مردم فکر کردند من دیوانهام، حتی کارمندانم میگفتند ‘چکار می کنی؟!’». پانزده سال بعد، فلزات یارد رشد کرده و حالا تقریبا ۷۰۰ کارمند دارد و ۵۰۰ میلیون دلار سود سالانه و دارای دفترهای مختلف که هر کدام یک اتاق چرت زدن دارند.
منظور از اوپن آفیس (آفیس باز) شکل جدیدی از دفاتر است که در آنها میزها کنار هم در یک سالن بزرگ قرار گرفتهاند. این شکل از طراحی دفتر این روزها شکل اصلی طراحی دفاتر فعال است و غرفه های پارتیشنی قدیمی و کم کارایی به حساب میآیند.
مشخص است که سلامتی ما برای شرکتهای خبیث زیاد مهم نیست ولی امیدوارم در نبود اتحادیههای شغلی، حداقل افت ۱۵ درصدی راندمان کار عاملی شود که شرکت ها دفاتر را بهتر کنند. پیشنهاد بهینه، داشتن یک محیط کار شخصی به همراه فضاهای عمومی برای جلسات و کارهای تیمی و برین استورم است.
واقعا چند تا شرکت میشناسید که برای رسیدن به بک گراوند بهتر برای سیستم عامل جدیدشان (یعنی او اس تن آی او اس ۱۰.۷ یا همان Lion)، جرات کنند تعداد بیشماری ستاره و کل کهکشان M110 را از کهکشانهای اندرومدا حذف کنند؟
مواظب چنین شرکتی باشید رفقا.
همچنین چاپ شده در اعتماد
تقریبا یکسال از زمانی که گوگل اولین خودروی بدون رانندهاش را معرفی کرد میگذرد. این خودروها تا کنون حدود نیم میلیون کیلومتر از جادههای آمریکا را طی کردهاند ولی هنوز گوگل هیچ تلاش برای تجاری کردن آنها نکرده.
وبلاگ رسمی گوگل در معرفی این خودروها گفته بود که هدف اصلی بنیانگذاران گوگل از تاسیس این شرکت، بکارگیری تکنولوژی بوده برای کمک به مردم و حالا که تصادفات رانندگی به یک مشکل دائمی شهری تبدیل شده است، گوگل عزم کرده تا با معرفی خودروهایی که به شکل خودکار حرکت میکنند، تصادفات و به تبع آن مشکلات ناشی از آن را را تا حد ممکن کاهش دهد. به گفته مهندس ارشد پروژه سباستین ترون، اکثر تصادفات اتوموبیل فعلی ناشی از اشتباههای انسانی هستند و در صورت جایگزینی انسان با مجموعهای از دوربینها، رادارها، حسگرها و فاصلهیابهای لیزری و اضافه کردن آنها به نقشههای دقیق خیابانها و سیستمهای مکان یاب ماهوارهای، این امکان به وجود خواهد آمد که خودروها امنتر و سریعتر در جادهها حرکت کنند.
امروزه، سیستمهای هوش مصنوعی و رباتیک خودروهای گوگل از سال ۲۰۰۷ در حال بهینه شدن هستند آنقدر پیشرفت کرده که باعث شده بعضی قانونگذاران محلی ایالتی بعد دیدن نتایج آزمایشات، حرکت خودرو بدون حضور انسان را بدون مانع اعلام کنند. البته حضور یک انسان در خودرو هنوز در اکثر نقاط این کشور الزامی است. برنارد لو، مشاور ارشد دپارتمان وسایل نقلیه موتوری کالیفرنیا در این باره میگوید «تکنولوژی در بسیاری موارد از قانون جلوتر است. مثلا در آیین نامه رانندگی یک دو جین قانون در مورد راننده هست که منطقا در مورد یک انسان نوشته شده نه یک کامپیوتر یا روبات.»
این مساله وقتی دوباره داغ شد که هفته قبل یک خبر تمام اینترنت را پر کرد: اولین تصادف یکی از خودروهای پیروس خودکار گوگل. این پیروس در یک تصادف زنجیرهای باعث صدمات جزیی به سه خودروی دیگر شد. بعد از وقوع برخورد جزیی، شاهدان عینی که با دیدن تجهیزات خودروهای بدون سرنشین گوگل مانند دوربینهای روی سقف و فاصله یابهای روی شیشه جلویی متوجه خاص بودن تصادف شده بودند شروع کردند به عکس گرفتن از آن و مخابره خبر تصادف خودروی اتوماتیک گوگل به رسانهها. گوگل در پاسخ اعلام کرد که خودروی درگیر تصادف در آن لحظه توسط یک راننده انسانی کنترل میشده و تصادف ربطی به سیستمهای کنترلی خودکار نداشته و برنامه هوشمند کنترل کننده پیروس، با سابقه طولانیای از رانندگی بدون حادثه، کماکان مطمئنتر و بهینهتر از انسانها عمل میکند.
این تصادف – حتی اگر توسط انسان ایجاد شده باشد – از طرف مخالفان خودکارکردن ماشینها در تاریخ ثبت و بارها و بارها به آن استناد خواهد شد اما به هرحال مجبور به پذیرش این واقعیت هستیم که سنگر رانندگی هم کم کم از دستان آدمهای عادی بیرون خواهد آمد و تحویل رباتها خواهد شد. رباتهایی که توسط سیستمهای هوشمند و تجهیزات تکنولوژیک کنترل میشوند و اگر ما میخواهیم در جهان آینده موضوعیت داشته باشیم، بهتر است سعی کنیم بیشتر و بیشتر از آنها سر در بیاوریم.
من توی زندگی طرفدار خوش گذرونی نسبی هستم. مفید بودن و راحت بودن. اصلا به این اعتقادی ندارم که کل توان بشریت باید صرف رسیدن به حداکثر بهرهوریاش بشه (: و اهل دنبال کردن تکنیکهای تاثیرگذاری روی دیگران، مفید بودن هر لحظه زندگی و غیره و غیره هم نیستم.
اما قبول میکنم که مهمه آدم به کارهای مختلفش برسه و حداقل از قولهاش عقب نباشه. اینجوری باعث می شه زمان بیشتری برای تفریح و کارهای جنبیاش هم به وجود بیاد.
برای اینکار من از چند تکنیک و ابزار مختلف استفاده میکنم. اولی روشی است به اسم «Get Things Done»، دومی یک بحث مدیریت زمان است به اسم «پومودورو» و سومی هم تمرکز روی یک کار در هر لحظه (: اینها رو اضافه کنین به توانایی «نه» گفتن و یک سیستم عامل خوب به اسم گنو/لینوکس و حداقل در مورد من که به نتیجه میرسین.
این یک تکنیک مدیریت کارها بر حسب ToDoList است. یعنی فهرستی از کارهایی که می خوام انجام بدم. اصلا مهم نیست برای اینکار از چه ابزاری استفاده کنین. می تونین برین به سراغ نوشتن کارها روی یک کاغذ و خط زدنشون یا خریدن یک دستگاه الکترونیک مخصوص اینکار یا نصب یک برنامه یا هرچی. چیزی که من این روزها ازش استفاده میکنم برنامه Task Warrior است. یک برنامه خط فرمان متنی برای مدیریت وظایف بر اساس ایده تو دو لیست. با این برنامه من میتونم با دستوری ساده مثل task add write about time management یک وظیفه اضافه کنم تحت عنوان write about time management و هر وقت زدم task ls اون رو توی لیست ببینم. کارهایی که می تونم بکنم خیلی زیادن. مثلا الان میتونم بزنم task 6 wait:tomorrow یعنی وظیفه شماره شش باید تا فردا صبر کنه و در نتیجه دیگه لازم نیست توی فهرست دیده بشه.
همینطور می تونم وظاف رو توی پروژه های مختلف بچینم یا به هم وابستهشون کنم و حتی زمان بزنم که فلان پروژه الان شروع شده و حالا تموم شده و بعد فهرست زمانی بگیرم و غیره. مثلا فهرست کارهای امروز (الان که یازده و نیم صبح است) اینه:
و همونطور که می بینین وظیفه نوشتن این مطلب و همینطور وظیفه فرستادن عکس میزم برای سالی تاک رو تموم کردم (:
من یک برنامه نسبتا مشابه توی موبایلم هم دارم که بعضی چیزها رو اونجا نوشتم. فعلا با هم سینک نمیشن ولی برام مهم نیست. در مورد Get Things Done باید بعدا مفصلتر بنویسم چون به نظرم یکی از بهترین چیزهای زندگی است. می بینین که من حتی کارهای خیلی کوچیک رو هم اون تو می نویسم. خوبیش اینه که لازم نیست هیچ چیز رو توی فکرم نگه دارم و درگیرش باشم. حتی مثلا زنگ زدن به خاله ام یا سرچ کردن دنبال یک اسم و گوش کردن به برنامههاش. این باعث میشه فکر آدم خالی باشه و وقتی مشغول انجام یک کار هستین، فکرتون با چیزهای دیگه شلوغ نباشه.
این تکنیک هم یک چیز دیگه است که من همیشه استفاده میکنم و اخیرا هم حضرت مامبوجامبو به خوبی و تفصیل در تکنیک پومودورو نوشته. هسته مرکزی این تکنیک اینه: بیست و پنج دقیقه کار کنین و بعد یک استراحت کوتاه پنج دقیقه ای به خودتون بدین. بعد دوباره بیست و پنج دقیقه کار کنین و یک کم بیشتر استراحت کنین و همینطور ادامه بدین (:
زیادی ساده است؟ ولی دوباره باعث میشه ذهنتون راحت باشه و به کارش برسه. در حالت عادی آدم هی به ساعت نگاه می کنه و استرس داره که چقدر کار کرده و ساعت چنده و کی تموم می شه و نکنه اصلا هیچ وقت کار تموم نشه و این حرفها. اما با روش پومودورو شما اون بالا… بذارین اسکرین شات بذاریم از صفحه این لحظه خودم…
می بینین که اون بالا برنامه تومایتی داره زمان بیست و پنج دقیقه ای من برای نوشتن این مقاله رو میشماره و من می دونم که الان فقط دارم اینکار رو می کنم و به موقع برنامه بهم اطلاع خواهد داد که استراحت کنم پنج دقیقه یا برم سراغ کارهای دیگه یا تصمیم بگیرم که ده دقیقه دیگه همین کار رو ادامه بدم.
مهمه که شما بتونین «نه» بگین. قدیمها اینکار برام خیلی سخت بود ولی الان سعی میکنم راحتتر «نه» بگم. آدم گاهی به خاطر خجالت نمیگه نه و گاهی به خاطر اینکه کاری رو خیلی دوست داره. ولی الان یاد گرفتم که جواب مثبت دادن به همه چیز فقط باعث می شه آدم بدقول به نظر بیاد و استرس زندگی اش هم بره بالا. مثلا اخیرا یک شغل مشاورهای کوتاه مدت خیلی جذاب به من پیشنهاد شد ولی جوابم «نه» بود چون میدونستم که اگر قبولش کنم درست و حسابی به اون کار نمیرسم و نه فقط سر کارهای دیگه استرسم بیشتر میشه، که توی اونکار و پیش اون آدم ها هم بدنام میشم.
نکته: الان پومودورو گفت پنج دقیقه استراحت کنم.اینکار رو می کنم، چرخی می زنم، با دوستام خوش و بش می کنم و برمی گردم بقیه این رو می نویسم
مهمه که در هر لحظه یک کار بکنین. یا حداکثر دو تا. حالا سه تا و چهار تا هم قبول ولی واقعا نمی شه در یک لحظه شش هفت تا کار کرد. تکنیکهای GTD (که اول گفتم) و پومودورو به شما در این مورد کمک میکنن. قدم بعدی تنظیم کردن سیستم عامل است. نوتیفیکیشنها باید به خوبی کنترل بشن. در هر لحظه ممکنه یکی توی چت یک چیزی به شما بگه، یکی یک چیزی توییت کنه، یکی از فیدها آپدیت بشن یا خبری بیاد و تلفن زنگ بزنه و اسمس بوق بوق کنه. اگر به همه اینها توجه کنین نمیتونین کارها رو پیش ببرین.
اولویت بندی مهمه. من الان سر کارم و اهمیت کارم بیشتر از این پست است. در همین لحظه یکی از دوبی توی چت ازم خواست در مورد یک چیزی از یک کسی یک چیزی بپرسم. مشخصه که اون چت مهمتر از این نوشته است. پس رفتم سراغش. اما وقتی فهمیدم چی می خواد دیدم که میتونه تا پایان این نوشته صبر کنه، پس F12 رو زدم که خط فرمان بیاد جلوم و توش تایپ کردم task add folan folan. و اینکار به کارهام اضافه شد و بعد از تموم شدن این نوشته توی دستورات task ls خواهم دیدشون. ایناهاش:
سیستم عامل خوب بخشی از زندگی خوبه. نیاز به تعریف زیاد نداره. من طول روز با ویروسها سر و کله نمیزنم، کامپیوترم کند نمیشه، کرش نمیکنه، نرمافزارهاش نیازی به کرک شدن ندارن و اکسپایر نمیشن و سریع هستن و غیره و غیره. مشخصه که آخرین چیزی که در دنیا میخوام اینه که وقتی مشغول نوشتن این متن هستم یکهو یک صفحه آبی بیاد جلوم یا یکی بگه دارم ویروس میگیرم یا یکهو دور پنجرهها سیاه بشه یا هر چی.
نمیگم با ویندوز نمیشه کار کرد ولی در مورد من، سیستم عامل خوبم بخشی از شادی زندگی ام است.
بدونین مشغول چه کاری هستین و مشغول چه کاری نیستین. من دائما مشغول نگاه کردن به فهرست تو دو لیست (کارهای منتظر انجام) هستم و اگر اون لحظه خوب باشه هر کدوم که لازم باشه رو انجام میدم و اگر هیچ کدوم مال اون لحظه نباشن، میدونم که در این لحظه کاری ندارم و میرسم سراغ یک کار دیگه که توی فهرست نیست مثل کتاب خوندن یا چنین چیزی.
همونطور هم که گفتم هیچ اعتقادی ندارم که آدم ها باید تمام وقتشون رو «مفید» پر کنن و شعارم اینه که «وقتی که با لذت تلف شده، تلف نشده». برای من مهمترین نتیجه این تکنیک ها اینه که مثلا الان فکرم درگیر چیزهایی که مال الان نیستن نیست و این خیلی خوبه.
ویلنیوس یک شهر کوچک در لیتوانی است که شهردارش اخیرا پیامی خیلی جدی برای کسانی فرستاده که ماشینهایشان را در مسیر دوچرخه پارک میکنند.
تصویر بالا در وبسایت شورای شهر منتشر شده و شهردار آرتوراس زوکاس را نشان میدهد که با یک خودروی سنگین شش چرخه ارتشی در حال عبور از روی یک خودروی لوکس است که احتمالا احساس کرده بر فراز قانون بوده و در خط عبور دوچرخه پارک کرده است. در فیلمی که در همین مورد پخش شده شهردار اول سوار بر دوچرخه است و بعد ماشینهای لوکس را نشان میدهد که فراز قانون رفتار میکنند و در نهایت می گوید که به نظرش راه حل تانک است! بعد از خرد شدن این خودرو صاحبش از ساختمانی بیرون میاید و شهردار خیلی ریلکس جلو میرود و دست میدهد و میگوید که بهتر است دفعه بعد خودرو در جای مناسب تری پارک شود و خودش مشغول تمیز کردن خیابان از خرده ریزه ها و شیشه شکسته ها میشود.
بحث در مورد درست یا اشتباه بودن اینکار جنبههای نسبتا پیچیدهای دارد ولی شکی نیست که دیدن این تصویر، پیام بسیار محکمی است به هر کسی که بخواهد با خودرو به حقوق دوچرخه سواران شهر تجاوز کند و احتمالا مایه افسوس یکسری رییس جمهور دیگر که خودنمایی را بیشتر از این رفیقمان دوست داشتهاند.