سوال و جواب در مورد کپی رایت

جادی بیا فرض کنیم می‌خوایم یه پادکست بسازیم که توش قراره یه کتاب یا مجله رو معرفی کنیم. کتابِ مذکور هم از همون کتاباییه که جمله‌ی «تمام حقوق برای ناشر محفوظ است.» رو نوشته اولش. چقدر از این کتاب رو می‌تونیم تو پادکستمون بخونیم از لحاظ «قانونی»؟ این فرض رو هم در نظر بگیر که دسترسی به ناشرش مقدور نیست برامون.

حالا بیا فرض کنیم قسمتی از یه آهنگ رو که یه تهیه‌کننده‌ با مقاصد تجاری منتشرش کرده رو می‌خوایم برای استفاده و معرفی تو پادکستمون بیاریم. از این چقدرش رو می‌تونیم استفاده کنیم؟ یا اصلن می‌تونیم استفاده کنیم؟ یه آهنگ که به صورت رایگان توسط ناشرش پخش شده (مثلن محسن چاووشی به‌صورت تک‌آهنگ داده بیرون و تکلیف قسمت NC و ND لایسنسش معلوم نیست) چی؟ در مورد قسمتی از فیلم که به‌صورت صوتی پخشش می‌کنیم هم نظرتو بگو.

آخرشم این‌که میشه بگی خودت صداها و افکت‌هایی که می‌خوای رو از کجا میاری برای پادکست‌هات؟ و چقدر رعایت می‌کنی قوانین (بعضن دست‌وپاگیر و غیرمفید) رو راجع به حق مالکیتشون؟

سلام

به شکل خلاصه باید بگم که چیزی هست به اسم استفاده عادلانه یا fair use که به آدم ها اجازه می ده به دلایل عادلانه چیزها رو استفاده کنن – مثلا برای نقد، بررسی، …. و خب دقیقا همونی است که بعضی از دزدها استفاده می کنن و به اسم «نقد فیلم»‌کل فیلم رو نشون میدن و فقط وسطش هی حرف می زنن (: این قانون اجازه می ده من بخش هایی از موزیک یا کتاب رو پخش کنم یا استفاده کنم. قانون نسبی هم هست و بستگی به هیات منصفه داره که تشخیص بده فلان آهنگ وسط پادکست من استفاده منصفانه است یا سوء استفاده و نقض کپی رایت و در کشورهایی هم دقیقا گفتن اینقدر دقیقه یا این شکلی. در مورد اینکه آیا من حق دارم یک آهنگ کامل رو آخر پادکستم پخش کنم برای سرگرم کردن شنونده ها،‌ نظری ندارم و نمی دونم از نظر حقوقی جزو استفاده منصفانه است (غیرتجاری؟) یا نه و همین سوال رو هم دارم در مورد مثلا یک ایستگاه رادیویی که موزیک یک خواننده رو پخش می کنه یا دی جی ای که توی پارتی از کسی موزیک می ذاره. بحث حقوقی اینها رو نمی دونم که مثلا من حق دارم توی نمایشگاه نقاشی ام موزیک ملایم فلانی رو به شکل سی دی بخرم و پخش کنم یا نه.

در مورد مشخص نبودن لایسنس که منطقا هر کس هر کاری می خواد می تونه بکنه – یعنی اگر طرف نگفته باشه این تحت فلان کپی رایت است ، هر استفاده یا مجازه. برای همین اصلا کپی لفت درست شد که بگیم «استفاده از این اثر آزاده ولی تحت این شرایط که اگر تغییر دادین بازم محصول آزاد باشه و بگین کار کی است و …»

و در نهایت من از سایت freesound.org و ساوندکلاود استفاده می کنم که تو اولی صداها آزاد هستن و دومی الزاما نه. در مورد کپی رایت هم معتقدم روش درست رعایت کردن خواست کسی است که محصول رو تولید کرده یا مبارزه واقعی و من که معتقدم کپی لفت و آزادی بهتره باید تبلیغش کنم و کارهای خودم رو تا حد ممکن کپی لفت بدم. نقض کپی رایت یک محصول و استفاده شخصی نه کار درستی است نه مبارزه ولی خب منم گاهی انجامش می دم بخصوص در مورد موزیک آخر (اگر گذاشتنش غیرقانونی باشه).

در ضمن‌! چون این سوال/جواب خوبیه می ذارمش تو سایت شاید از دوستان نظرات بهتری بگیری (:

جادی

دو نکته:
۱- مطالب قبلی در مورد کپی رایت بخصوص مطالب هفته کپی رایت رو نگاه بنداز
۲- دقت کن که من متخصص حقوقی کپی رایت نیستم، در کامنت ها هم همین مساله رو در نظر بگیر و هر چیز می خونی رو اگر لازمه با قانون و بالاتر از اون با عقل سلیم بسنج (:

  • حسین

    سلام

    در مورد کتاب هایی که نوشته تمام حقوق برای ناشر یا نویسنده محفوظ است، من فقط از مقدمه ی نویسنده و ناشر استفاده می کنم و یه خلاصه کوتاه حد اکثر 10 خطی از چیزی که خودم فهمیدم ازش. کتاب کپی رایت داره، درک من از کتاب متعلق به خودمه!

    در مورد آهنگ ها چیزی که توی سایت های خارجی دیدم اینه که اگر آهنگ 5 دقیقه هست، 1:20 از اون رو برای کاربر میزارن و اجازه ی دانلود بهش میدن. اگر آهنگ کامل رو خواست باید آهنگ رو بخره! برای آهنگ های رایگان هم فقط با ذکر منبع کلش رو در اختیار کاربر میزارم. وقتی که به رایگان خودشون روی نت پخش می کنن دیگه مساله یی نداره. اگر کسی بخواد ایراد بگیره مثل این هست که یه مطلب خصوصی رو توییت کرده باشه بعد دسترسی همه رو بخواد روی اون توییت ببنده :))

  • توی اینترنت کپی رایت بسته به اینکه سایت شما توی کدوم کشور هاست شده باشه متغییره!
    به فرض بلاگ توی آمریکا هاست میشه پس تو باید قوانین کپی رایت آمریکا رو رعایت کنی!
    حالا بر اساس قوانین آمریکا چون ایران عضو هیچ کنوانسون برن و UCC نیست پس شما تمام آثار ادبی که داخل ایران ساخته شده رو بدون هیچ محدودیتی میتونی استفاده کنی (در حقیقت انگار اون اثر مالکیت عمومی داره البته فقط برای تو).
    اما در مورد آهنگ‌های خارجی چی: بر اساس قوانین شما حق نداری از آثار دیگران توی پادکستت استفاده کنی. این ننوشته خیلی عالی شرح میده این رو
    http://www.howtopodcasttutorial.com/music-in-podcasts.htm

    • البته این رو هم بگم که قوانین کشورها شتر گاو پلنگ‌تر این حرفاست :)

  • همایون

    نکته کوچک. اگر صاحب اثر لایسنس رو ذکر نکرده باشه هر استفاده‌ای مجاز نیست، در واقع «هیچ» استفاده‌ای مجاز است! منظورم اینه که بایست محدودکننده ترین لایسنس رو فرض کرد در این مواقع. همین الان کتابها و آهنگهایی وجود دارن که چون صاحب اثر و یا لایسنسشون مشخص نیست هیچکس جرات اسکن کردن/پخش کردنشون رو نداره چون ممکنه یه صاحبی پیدا شه براشون و شکایت کنه. کپی رایت بنا به پیشفرض بدون نیاز به ذکر یا وجود علامت © برای هرکس که اثری تولید میکنه وجود داره.

    در مورد بحث حقوقی پخش آهنگ؛ شرکتهای پخش موسیقی دوست دارن اینجوری باشه که شما آهنگ که تو ماشینت میذاری٬ اگر شیشه‌ات پایین باشه و ماشین بغلی بشنوه جرم باشه. فکر میکنم که قانون هم باهاشون موافقه! اون کار میشه اجرای عمومی (پابلیک پرفورمنس) و مجاز نیست. حالا این که چی پابلیک پرفورمنس هست و چی نیست جای بحث داره. دی جی ای که آهنگ کس دیگه رو پخش میکنه یا آهنگی که تو ته پادکستت میذاری جفتشون مجاز نیستن بدون اجازه. اما حالا تو اگه یه دی وی دی فیلم خریدی و خواستی واسه مهمونات پخش کنی چی؟ قوانینی هست که میگه اگه ابعاد اتاقت بیشتر از فلان قدر و تعداد آدمها بیشتر از بیسار قدر و اندازه صفحه نمایشت بیشتر از بهمان قدر باشه این میشه پابلیک پرفورمنس و مجاز نیست.
    قوانین کپی‌رایت کلا بسیار به نفع شرکتهای پخش آثار (بخوانید دیزنی) و در خیلی مواقع غیر منطقی وضع شده‌اند.

  • امیرمسعود

    بهترین و روشن‌ترین راهنماها دربارهٔ کپی‌رایت رو من در صفحهٔ سیاست‌های ویکی‌پدیای فارسی دیدم. مثلاً این:
    ویکی‌پدیا:راهنمای حق تکثیر http://goo.gl/8zImqo
    بر این اساس، من هم با همایون موافقم. این که گفتی «در مورد مشخص نبودن لایسنس که منطقا هر کس هر کاری می خواد می تونه بکنه – یعنی اگر طرف نگفته باشه این تحت فلان کپی رایت است ، هر استفاده یا مجازه» این اشتباهه. به گفتهٔ راهنمای ویکی‌پدیا:
    «وجود حق تکثیر برای آثار و پیکره‌های متنی نیازی به اعلام ندارد. یعنی زمانی که اثری به‌وجود آمد، تحت قانون حفظ حقوق پدیدآورندگان (با در نظر گرفتن تفاوت قانون‌های کشورهای مختلف) قرار می‌گیرد و حق تکثیرش متعلق به پدیدآورنده آن اثر است. بنابراین اگر هیچ ذکری از وضعیت حق تکثیر مطالب یک وبگاه نشده باشد، نقل خط ‌به‌خط مطالب آن در ویکی‌پدیا مجاز نیست.»

  • سلام دوستان!
    چون تخصص من در حقوق کپی‌رایت هست فکر کردم بتونم کمک کنم:
    سؤال اول: اشاره جادی به استفاده منصفانه صحیح هست. در کنار اون دو نوع دیگر استفاده هست که طبق پیمان برن برای اون نیاز به اجازه نیست و به ذهنم می‌رسه درباره این سوال:
    -طنز- parody- که در‌واقع موارد نقد اثر رو هم در بر می‌گیره،
    -گزارش خبر news reporting
    این دو مورد هم می‌تونن مرتبط با سؤال مطرح‌شده باشند. به این ترتیب، اگر در پادکست خودتون خبر انتشار کتابی رو منتشر می‌کنید و در اون برای نمونه مقداری از کتاب رو روخوانی می‌کنید شاید نوعی گزارش خبر باشه. البته شاید هم مثال بهتر برای این نوع استفاده این باشه که در پادکستتون گزارش دیگری رو مثلاً از مراسم رونمایی کتاب می‌گذارید.
    حالا اگر در این پادکست به نقد کتاب بپردازید هم نیاز به پرداخت مبلغی برای پوشش حق مادی دارنده کپی‌رایت نیست. اما در اینجا تأکید می‌کنم جلسه نقد کتاب معمولاً به روخوانی قسمت‌هایی از کتاب نمی‌گذره. به عبارت دیگر، همچنان‌که جادی در مثالش به نحو مبهم اشاره کرد: به بهانه نقد چیزی کلش رو پخش/ استفاده کردن، کلاه گذاشتن سر خودتونه. جلسات نقد کتاب- مثلاً در مورد یک رمان- به صحبت درباره شخصیت‌های کتاب، اینکه نویسنده چه قصدی از نوشتن داشته، چه قدمی از کتاب‌های قبلی‌اش برداشته و مشابه این حرف می‌زنند. کسی در این جلسات به روخوانی کتاب حتی قسمت کوتاهی از اون نمی‌پردازه. نهایت این است که مختصری از کتاب «تعریف» (و نه روخوانی) شود.
    پس به نظر من استفاده از این دو نوع امکان اگرچه می‌تونه مرتبط باشه ولی به نتیجه نمی‌رسه: چه بخواهید خبر انتشار کتابی رو پوشش بدید چه بخواهید به نقد کتاب بپردازید، اگر حرفه‌ای باشید و کار اصیل کنید، نیازی به روخوانی از کتاب ندارید. خودتون رو گول نزنید!
    اما استفاده منصفانه چطور؟ بله استفاده از این گزینه ممکن است. این مبحث متأسفانه در قانون فعلی ایران خیلی واضح نیست و انقدر قانون قدیمی‌ست که اصولاً بهش پرداخته نشده. ولی در قانون اکثر کشورها مباحث مفصلی به اون اختصاص داده می‌شه. جادی صحبت از هیات منصفه کرد ولی من ایرادی رو به نظرشون می‌گیرم، اینکه: یک استفاده‌کننده باید تکلیف خودش رو بدونه از اول که آیا با استفاده‌اش خودش رو در معرض خطر نقض کپی‌‌رایت قرار می‌ده یا نه. نه اینکه بیاید استفاده‌اش رو بکند و بعد منتظر بشود که طرف بره شکایت کنه و حالا هیات‌منصفه بیاید بگوید که آیا نقض بوده یا خیر. اون‌طرف داستان رو هم ببینید: اگر شما دارنده کپی‌رایت باشید باید بدونید چقدر احتمال برد دارید که دعوایی رو در دادگاه شروع کنید وگرنه که خیلی ریسک بالایی دارد که کلی پول و وقت هزینه کنید و بعد هیات‌منصفه رأی بدهد که نقض نبوده.
    داستان رو کوتاه کنم: استفاده منصفانه معمولاً شرایطی داره. در قانون آمریکا مقدار استفاده مهم‌ترین رکن تعیین‌کننده است. برخلاف تفکر عموم، اینکه شما از اثر کپی‌رایت استفاده غیرتجاری کرده‌اید به هیچ عنوان شما رو از خطر محکوم شدن به پرداخت ضرر و زیان حفظ نمی‌کنه. همچنین اینکه دارنده کپی‌رایت رو پیدا نکردید حتی به اندازه یک ارزن از مسوولیت شما کم نمی‌کنه. نهایتش دادگاه خواهد گفت اگر ناشر را نمی‌تونید پیدا کنید پس استفاده نکنید، به همین سادگی!
    مقدار استفاده عامل تعیین‌کننده است. اگر دو صفحه از یک گزارش ده صفحه‌ای را روخوانی کنید به نظر من مقدار عمده‌ای از اثر رو استفاده کرده‌اید. اگر دو صفحه از یک کتاب ۳۰۰ صفحه‌ای را روخوانی کنید، شاید نه. البته باز هم به قطعیت نمی‌توان گفت. باید همچنین نگاه کرد به نوع استفاده‌ای که پدیدآورنده از آفرینش اثر مدنظر داشته. شرایط استفاده منصفانه مشخص و تعریف‌شده هست و باید موردتون رو باهاش مطابقت بدین ببینید شاملش می‌شید یا خیر.
    حالا باز هم داستان رو طولانی نکنیم. در مورد سوال شما به نظر من روخوانی در حد یکی دو پاراگراف ۲۰۰-۳۰۰ کلمه‌ای از یک کتاب ۳۰۰ صفحه‌ای استفاده منصفانه است. بیشتر نه.
    برای این سخت‌گیری، همچنین به مقوله «نقل‌قول» نظر داشته باشید. نقل‌قول آداب دارد. در یک حد کوتاه پذیرفتنی است. اگر بیشتر بخواهید نقل‌قول کنید باید به روش نقل‌قول «غیرمستقیم» روی بیاورید. و این در مورد پرونده شما یعنی همان داستان رو تعریف کنید به زبان خودتان نه اینکه بیایید تکه‌های بزرگ‌بزرگ از کتاب را روخوانی کنید.
    یک معیار خوب در استفاده منصفانه آنست که خودتون رو جای دارنده کپی‌رایت بگذارید. اگر جای او بودید این استفاده رو اجازه میدادید؟ و البته منصف باشید و منافع خودتون رو توجیه نکنید! من اگر جای نویسنده/ ناشر بودم بیشتر از همان مقدار که گفتم اجازه نمی‌دادم. مخصوصاً اگر نظر به این داشته باشید که حتی در برنامه‌های «رونمایی» از کتاب، نویسنده معمولاً درباره کتاب صحبت می‌کند. معمولاً هیچ‌وقت کتاب روخوانی نمی‌شود.
    در پایان این قسمت تأکید می‌کنم در پیمان برن یکی از مصادیق استفاده‌های ممکن از یک اثر که برای آن، پدیدآورنده «حق» دارد پرداخت وجهی را مطالبه کند، روخوانی اثر به صورت عمومی هست. یعنی این پیمان پیش‌بینی کرده (کما اینکه در اروپا و آمریکا روخوانی عمومی کتاب مثلاً به عنوان نوعی برنامه رادیویی خیلی رایج و محبوب است) که برنامه‌هایی تهیه شوند که افراد در آن به روخوانی کتابی برای عموم بپردازند و این مصداق صریح است از نوعی استفاده که باید حق مادی دارنده کپی‌رایت رو پرداخت کرد. سخت می‌شه از چنین مصداق صریحی، استفاده منصفانه گرفت!
    نکته آخر هم اینکه اگر واقعاً پادکستی درباره نویسنده یا کتابی می‌خواهید بسازید شخصاً برآنم که روخوانی از کتاب را انجام ندهید. چون در غیر این‌صورت چنین به نظر میاد که حرفی برای گفتن ندارید و می‌خواهید وقت پادکستتون رو پر کنید یا بیشتر کنید.
    حرفه‌ای کار کنید و اصالت داشته باشید.
    در مورد دو سؤال بعد هم جادی عزیز اشارات خوبی کردند و باز نکته‌های خوبی رو هنوز می‌شه مطرح کرد و پوشش داد. این کامنت من خیلی طولانی شد بنابراین باقی آن را فعلاً فاکتور می‌گیرم.
    (برای مطالعه بیشتر در این‌باره همچنین دو نوشته «اثر اصیل» به طور خاص رو پیشنهاد می‌کنم:
    ۱. استفاده منصفانه چیست و اهمیت آن در یک نظام کپی‌رایت چیست؟: http://www.originalwork.ir/1392/01/joining-berne-fair-use/
    ۲. کردنی‌ها و نکردنی‌های حقوق کپی‌رایت- ۱۲ راهنمایی برای وبلاگ‌نویس‌ها:
    http://www.originalwork.ir/1392/12/copyright-law-12-dos-and-donts )

    • در مورد نویسنده این نظر و صاحب سایت اثر اصیل:
      «سوره صادقی متولد ۱۳۶۱ در ایران است. وی دانش‌آموخته حقوق از دانشگاه تهران در سال ۱۳۸۳ است و کارشناسی ارشد خود را در حقوق مالکیت فکری و فن‌آوری اطلاعات در سال ۲۰۰۷ در دانشگاه ایست‌انگلیای انگلستان، به انجام رسانده است»

  • منصور

    آقا جادی حالا که بحث این آهنگاس
    خواهش میکنم ترانه آخر رادیوگیک 39 که ظاهرا آلمانی یا یه همچین چیزی هست رو بگید اسمش چی هست.
    هر چی تلاش کردم هیچ روشی جواب نداد… میخوااااامش :D
    مرسی

    • جادی

      متاسفانه ندارم دیگه ): از برنامه هایی که سعی می کنن موسیقی رو تشخیص بدن استفاده کن شاید شد. یادم نیست اسمشون رو ولی انواع اپ هست.

      • ناصر

        تو خوده شعر موزیک که اسموشون هست،…. سانتیااااانوووو :)

  • سلام دوباره!
    در مورد سوال دوم اگر نظر من رو بخواهید، باید بگم که در حد چند ثانیه- از ده ثانیه کمتر- می‌تونه شامل استثنای استفاده منصفانه بشه. برای استفاده بیشتر باید پرداختی به دارنده کپی‌رایت انجام بدید که لازمه‌ش اینه که باهاش تماس بگیرید.
    دقت کنین که دقیقا همین نوع استفاده‌ها از یک اثر موسیقی هست که شامل پرداخت به آهنگساز و دارنده کپی‌رایت می‌شه و دارنگان کپی‌رایت آثار موسیقی دقیقا از همین نوع استفاده‌ها هست که پول درمیارن. صدالبته اگر باهاشون تماس بگیرین و مطرح کنید درخواستتون رو ممکنه در نهایت مبلغ زیادی نشه ولی باید در نظر داشت که فقط پرداخت شما و استفاده شما نیست که پرداختی برای اون رو به همراه داره بلکه موارد بسیار دیگر مشابه استفاده شما هست که اگر همه اونها قانون رو رعایت کنن تبدیل می‌شه به یه منبع درآمد. پس با هر نقض قانون در چنین مواردی شما دارید منبع درآمد دارنده کپی‌رایت رو مورد حمله و نقض قرار می‌دید.
    البته من روی اصول حرف می‌زنم. در ایران چون سازمان‌های مدیریت جمعی حقوق هنوز پا نگرفته‌اند معمولاً پرداخت بابت چنین استفاده‌هایی حتی شناسایی هم نمیشه و مردم نمی‌دانند که قانوناً مکلف به پرداخت هستند. و ناشر اون آهنگ هم شاید اصولاً به درخواست شما توجهی نکنه چون کارای مهم‌تر داره. معمولاً این سازمان‌های مدیریت جمعی حقوق هستند که موارد پرداختهای کوچک و سپس پیگیری و رد گیری موارد نقض کوچک و دعاوی کوچک کپی‌رایت رو که خود دارنده کپی‌رایت شاید وقتش رو نداشته باشه، انجام می‌دهند و پرداخت ها هم به این سازمان‌ها که از طرف دارندگان کپی‌رایت نمایندگی دارند، انجام می‌شه.
    این نوشته اثر اصیل درباره این سازمان‌هاست: سازمان‌های مدیریت جمعی حقوق: تعریف، ضرورت، انواع: http://ow.ly/yhWgd
    حالا اینکه چون این سازمانها در ایران شکل نگرفته‌اند ما میتونیم حقوق دارندگان کپی‌رایت رو نقض کنیم، تصمیم به عهده خود شماست با توجه به اصول اخلاقی که پیروی می‌کنید.
    من شخصا خیلی از لحاظ اخلاقی به این پایندم که: کار بد، بده. کوچک یا بزرگ بودن مقیاس این کار، بیشتر بد یا کمتر بدش نمی‌کنه. بنابراین چه مقیاس بزرگی داشته باشه (بدونم پدرم رو درمیارند)، چه کمتر (احتمال بدم که زورشون بهم نمیرسه و در آخر سالم از قضیه در خواهم اومد)، باعث نمی‌شه که مرتکب اون کار بشم. از هر دو به یک اندازه اجتناب می‌کنم. این اصل اخلاقی متاسفانه خیلی در ایران طرفدار نداره. یکبار حتی توی فیس بوک دیدم نظرسنجی گذاشتن که «کدوم رو ترجیح می‌دید: بد یا بدتر؟» !!! درحالیکه بد و بدتر هر دو بدند! وجود بدتر، بد رو خوب نمی‌کنه! بد هنوز هم بده! بنظر من واضح میآد، ولی گویا خیلی از ایرانی‌ها با من موافق نیستند زیاد!
    یک مساله دیگر: باتوجه به سوال اول و دوم برداشتم اینه که خیلی با استفاده از آثار خلاقانه دیگران سر و کار دارید. یک توصیه دارم براتون: چرا امتحان نمی‌کنید که با دارنده کپی‌رایت تماس بگیرید؟! دارنده کپی‌رایت یا ناشر اثر هست و یا در هر حال با تماس با ناشر به دارنده کپی‌رایت دسترسی پیدا می‌کنید یا می‌تونید بفهمید کی هست و میشه باهاش تماس گرفت یا نه. به هر حال دستتون میاد که با استفاده شما از اثرش چطور تا می‌کنه: آیا استقبال می‌کنه آیا می‌خواد جزئیات بیشتری از نحوه استفاده شما بدونه و کنجکاوه یا اینکه همان اول میگه وقت نداره و شما اجازه استفاده ندارید؟
    با وجودی که بنظر موارد زیادی از استفاده از آثار برای شما پیش اومده ولی بنظر می‌رسه که هیچ تجربه‌ای از تلاش برای تماس با دارنده کپی‌رایت تا بحال نکردید که بنظر من عجیبه. بهرحال در دورانی زندگی می‌کنیم که همه این نوع پدیدآورنده‌ها یک سایتی، صفحه فیس‌بوکی توییتری چیزی دارند بالاخره و خیلی هم غیرممکن یا مشقت‌بار نیست تماس باهاشون. چرا واقعاً امتحان نمی‌کنید؟
    یک راهنمایی دیگه برای تایید حرفهام: نمی‌دونم پادکستهای خارجی رو گوش کرده‌اید تا بحال یا نه؟ اگر بله، دقت کنید که هیچ وقت در این پادکستها آهنگ معروفی رو نمی‌شنوید. اگر بشنوید در حد همان چندثانیه هست که گاهی حتی به اندازه‌ای که بفهمید چه آهنگیه کافی نیست! اگر هم مواردی در یک سلسله پادکست باشه که از یک آهنگ معروف استفاده کنند، روال معمول اون پادکست نیست و خیلی خیلی نادر اتفاق میفته: قشنگ معلومه که باید پرداختی صورت می‌گرفته یا به عنوان یه امتیاز بهشون اجازه داده شده که در هر دو حال خیلی اتفاق نمی‌افته.
    با اینهمه منفی‌بافی پس حالا چه؟ چه توصیه‌ای جز استفاده نکردن دارم براتون؟ البته!: خلاق باشید! برای تولید یک کار خوب نیاز به استفاده گسترده و هرباره از آثار معروف دیگران ندارید. اعتماد بنفس داشته باشید. اوریجینال باشید انقدر دنبال چیزهایی که همین الآن موفقیتشون ثابت شده (آثار معروف) نروید. به جایش چیزهای نو را خودتون امتحان کنید. این معنی اصیل بودنه. برای اصیل (اوریجینال) بودن شرط اول اعتمادبنفسه. کم‌کم دستتون میآد که مخاطبتون چه بازخوردی از کارتون دارند و سمت و سوی کار دستتون میاد.
    برای تیتر پادکست- مثلاً- از آثاری که در پابلیک دومین (سیطره همگان) وارد شده‌اند (کپی‌رایتشون منقضی شده) استفاده کنید (خیلی کم پیدا می‌شوند). یا اینکه بهتر از آن: یک گروه آماتور پیدا کنید و سفارش یک کار کوتاه برای اوپنینگ پادکستتون رو بدید. چرا نه؟ سوال من اینه: چرا نه؟!
    در مورد NC و ND. خیلی مختصر بگم: اشتباه‌ترین کار ممکن اینه که فرض قاطع بگذارید بر اینکه همه کارهای خلاقانه موجود در اینترنت تحت لیسانس CC -من به مشترکات خلاقانه ترجمه‌اش کرده‌م- قابل استفاده‌اند. هیچ اجباری و یکدستی در اینمورد وجود نداره. پس بعبارت دیگه: اگر اثری به طور واضح اعلام نکرده باشه که تحت این نوع لیسانس‌ها قابل استفاده است شما باید اینطور قلمداد کنید که «کلیه حقوق محفوظ است». اگر این رو فرض نکردید و حقوقی رو نقض کردید و شانستون زد طرف اومد شما رو تعقیب حقوقی کرد، به هیچ عنوان، تاکید می‌کنم: به هیچ عنوان، اینکه شما فکر کردید اثر برای استفاده تجاری یا غیره آزاده، رفع‌کننده مسوولیت شما نیست.

  • Pingback: لایسنس های نرم افزاری چیستند | کیبرد آزاد()