وقتی بچه بودم، دنیا این شکلی بود. نه اینکه دقیقا این شکلی باشه ها، نه. دنیای توی کامپیوترها این شکلی بود. کامپیوترها هشت بیت بیشتر نداشتن و کمودور ۶۴ من که دومین کامپیوترم بود که بازیها رو از روی نوار کاست لود میکرد، بازیهاش چیزی در حد این عکس بود. یک دوچرخه که در مسیری جلو می رفت وش ما باید در لحظات مناسب با فشار دادن دگمه قرمز جوی استیک، روزنامهها رو به خونهها پرتاب می کردین. اما آیا اینکه من اینو بازی کردم و احتمالا بیشتر از نود شما بازی نکردینش، افتخاره؟
راستش چند وقت پیش توی یک فروم دیدم که یکی برای بقیه استدلال میکنه که خدای کامپیوتر است چون از بچگی با کامپیوتر بزرگ شده. میگفت که چون وقتی هشت نه سالش بوده با یک ۲۸۶ کار میکرده، الان هم بهتر از هر کس دیگهای از کامپیوتر سر در می یاره. خواستم همونجا بگم این حرفها مسخره است ولی حوصله نکردم تو فرومی که توش فعال نیستم شروع کنم جر و بحث با یکی. اما اینجا میگم که حداقل گفته باشم و خوانندههاش هم بیشتر باشن.
نظرسنجیهای کیبرد آزاد نشون میده که بیشترین خوانندههاش حرفهایها هستند یا حداقل کسانی که خودشون رو توی کامپیوتر حرفهای میدونن. این عالیه و امیدوارم همه مون هم بدونیم که از قدیم با کامپیوتر کار کردن افتخار نیست. من زیاد از قدیمها حرف میزنم… از اولین کامپیوترهام. از مونیتورهای تک رنگ و بعد هرکولسهای ۱۶ رنگ. اینها برام خاطره هستن و به نظرم بخشی جذاب از تاریخچه کامپیوتر و بخصوص در شرایط کشور ما، نکاتی جذاب از تاریخ اجتماعی معاصرمون. اما اینها افتخار نیستن. اگر یک نفر از بچگی با کامپیوتر کار کرده معنیاش اینه که خانوادهاش پولدارتر بودن یا تکنولوژی براشون مهمتر بوده. مثلا در مورد من چون شوهرخالهام کامپیوتر دوست داشت برای بچههاش خرید و چون پسرخالههام کامپیوتر داشتن برای من هم خریدن. به همین سادگی. خب این حداقل برای شخص من هیچ افتخاری نیست.
نکته دیگه اینه که من شروع کنم پز دادن نسبت به اینکه اول با اسپکتروم کار کردم، بعد با کمودور، بعد با آمیگا، بعد با ۲۸۶، بعد با ۳۸۶ و بعد با پنتیوم. از این چی برداشت میکنین؟ مستقل از توان مالی خانواده، تنها چیزی که از این حرف برداشت میشه، سن بالای سی سال است و پیر بودن هم شاید در خیلی از جوامع احترام داشته باشه ولی در دنیای کامپیوتر افتخار نیست.
پس دفعه بعد، اگر خواستین به هم دیگه پز بدین (که کلا توصیه نمیشه)، لطفا به جای گفتن اینکه از چند سالگی کامپیوتر داشتین و اینکه با چه کامپیوترهایی شروع کردین، از این بگین که هر کدوم از ابزارهاتون رو چقدر عمیق یاد گرفتین و چقدر برای جامعه تون مفید بودین. اگر هم کسی سعی کرد بهتون بگه از شما بهتره چون از فلان سالگی کامپیوتر داشته یا اولین کامپیوترش فلان بوده، بفرستینش به همین لینک. ممنون.
آکیهابارا بخشی از توکیو است که با مغازههای الکترونیک اشباع شده. البته درست تر است بگوییم مغازههای اجزای الکترونیک. اینجا میتوانید انواع و اقسام موتورها، مقاومتها و قطعات ساده و پیچیده الکترونیک بخرید و با آنها پروژههایی که دوست دارید را بسازید. ظاهرا سوال درباره این منطقه آنقدر زیاد بوده که گروه «فضای هکرهای توکیو» تصمیم گرفته یک راهنمای توریستی برای آن بسازد. این گروه میگوید آدرس دادن برای رسیدن به گوشه و کنار این منطقه آنقدر سخت است که آنها ترجیح دادهاند سایتی بسازند تا با ویدئو و نقشههای دقیق گوگل و توضیحات مکفی، آدمها را برای رسیدن به چیزی که میخواهند راهنمایی کند. 
الان دیگه مدت طولانیاست که من آی.پادم را دارم. چند ماه به شکل اصلی داشتمش و حالا دو ماه است که jailbreak شده. کاملا دوستش دارم و حس میکنم یکی از ابزارهای خوبی است که خریدهام. بر خلاف اکثر گجتها، هنوز هم به همان اندازه روز اول از آن استفاده میکنم و در طول تمام بیست و چهار ساعت شبانه روز خیلی خیلی به ندرت پیش میآید که یکی دو متر از من و جایی که هستم دورتر باشد *:
بدون شک IT Crowd یکی از بهترین سریالهای طنز تلویزیونی است که من دیدهام و حالا