اگر می خواین ببینین زنجیر چطوری ساخته می شه روی ادامه مطلب کلیک کنین تا گیف تصویری سه و نیم مگی لود بشه.

ادامه خواندن “ساخت زنجیر؛ تصویری مسحور کننده”

جادى جان سلام؛
دوست دختر من قبلاً با يك پسر مراکشی ارتباط اينترنتى داشت.

چند وقت پيش اين پسر گفت كه ازش ويديو گرفته و تهديد كرد كه به تمام كسايى كه تو اكانتش هستند مى فرسته و آبرو ريزى مى كنه.

دوست دخترم كمى باهاش صحبت كرد و پسر رو متقاعد كرد كه همچين كارى تاثيرى تو برگشتن رابطه شون نداره و پسر هم خيلى منتقى كنار اومد با موضوع و دوست دخترم از كانتكتاش حذفش كرد.

الآن بعد از چند هفته دوباره سر و كله اش پيدا شده و اينبار تو فيس بوك ريكوئست داده و تو چندتا گروه كه دوست دخترم عضو هستش رفته و عضو شده. دوست دخترم نگرانه كه اونجا بخواد آبرو ريزى كنه. چه كارى مى شه در رابطه با اين آدم انجام داد؟

علی

شرایط سختی است. نصیحتی مثل اینکه «توی اینترنت به هیچ کس اعتماد نکنید و اگر فیلم یا عکسی به کسی می دین انتظار داشته باشین که روزی کس دیگه هم اونو ببینه» اینجا اضافی است و به نظرم مفیدترین حرف اینه که :

۱- اگر ممکنه اقدام قانونی بکنین
۲- اگر اقدام قانونی ممکن نیست، به طرف بی‌توجهی کامل بکنین و همزمان آمادگی عملیات دفاعی داشته باشین

قسمت اول بر می گرده به چیزهایی که داره داخل ایران اتفاق می افته. ما یک پلیس فتا داریم که گاهی پلیس خوبیه و توی شکایت‌هایی مثل این معمولا سریع و خوب و معقول عمل می کنه. من مواردی رو می شناسم که طرف شکایت کرده «گوشی ام رو به تعمیرگاه داده بودم و عکس های نامناسبم روش بوده و حالا می بینم که عکس ها در فروم هایی که نباید منتشر شدن» و پلیس بدون تحقیر و توهین و غیره مثل یک پلیس درست و درمون رفته موضوع رو پیگیری کرده.

مورد دوم برای حالتی که تو توصیف کردی معقولتره. پلیس ما کاری در این مورد نمی تونه بکنه پس بهتره وارد بازی نشی. چیزی که طرف از شما می خواد توجه است و اصلی‌ترین توصیه در مقابله زورگویی اینترنتی (Cyber Bully) اینه که برای طرف مقابل سوخت هیجانی فراهم نکنین. اینکه شما ازش خواهش التماس کنین یا هی چت کنین یا سعی کنین متقاعدش کنین فقط کارها رو بدتر می کنه. در چنین موردی بی توجهی کامل معمولا بهترین استراتژی است و همزمان آماده بودن برای حالت‌های خاص.

در اینجا حالت خاص اینه که واقعا طرف چیز نامناسبی روی فیسبوک منتشر کنه. در این حالت باید اون پست به فیسبوک گزارش داده بشه و خود فرد هم به فیسبوک درخواست حذف پست رو بده و گزارش مزاحمت توسط اون کاربر. برای این کار کافیه موضوع کلی رو به بیست سی نفر از دوستان گفته باشین که ممکنه چنین کمکی بخواین. معلومه که این دوستان نبود دوستان درجه یک باشن چون دقیقا همونها هستن که شما نمی خواین اون پست رو ببینن. برای عملیات سریع خوبه یک لیست بیست سی نفره از آدم هایی داشته باشین که اگر موضوعی پیش اومد می خواین بهش یک مسیج بدین که «لطفا به فلان پست برین و اون رو ریپورت کنین» تا حتی در صورتی که طرف واقعا اینقدر عقده‌ای بود که کاری واقعی بکنه، بتونین سریع حذفش کنین.

تکرار می کنم که شرایط استرس زا و بدی است و مهمترین فاکتور هم اینه که بدونیم اینجور شرایط بر اساس سوخت هیجانی که دریافت می کنن پیش می رن پس شما هر چقدر کمتر موضوع رو هیجانی و داغ و استرس‌زا کنین، احتمال دردسر هم کمتر خواهد بود. خودتون رو سرگرم چیزهای دیگه بکنین و مطمئن باشین که چنین آدم‌های مریضی معمولا این مرض رو همزمان در چند جا مصرف می کنن و خطر خیلی زیادی برای کسی که بهشون هیجان نده، ندارن.

برای خاتمه این رو هم بگم که ما معمولا دنیا رو خیلی تنگ می گیریم و فکر می کنیم یک اتفاق کل زندگی یک انسان رو حروم می کنه. به زمانی فکر کن که تو مدرسه بهمون می گفتن «اگر فلان کار رو بکنی پرونده ات رو می زنیم زیر بغلت» یا روزی که چون گزارش کارگاه دانشگاه رو ننوشته بودیم استرس داشتیم وف کر میکردیم الان زندگی مون تموم می شه یا عشق اول و … زندگی طولانی است و دنیا بزرگ. حتی اگر عکس برهنه یک نفر یک جای اینترنت باشه، احتمالا هیچ کدوم از دوستانش نخواهند دید و اگر ببینن هم خبر خاصی نمی شه. بنا به یکسری نظریه بیولوژی تکاملی، ذهن ما اصولا کارش اینه که خطرات رو توی ذهن خیلی بزرگ کنه تا ما زنده بمونیم ولی در دنیای واقعی – بخصوص صد سال اخیر – خطرهای این شکلی دیگه اونقدرها هم بزرگ و حاد نیستن و تقریبا هیچ عاملی نیست که کل زندگی ما رو به فنا بده.

فکر می کنم اگر جوابی ندین و وارد بازی و دیالوگ نشین، این مشکل هیچ وقت پیش نیاد ولی اگر هم اومد یک واکنش سریع می تونه حذفش کنه و زندگی به روال همیشه ادامه خواهد داشت. مهمترین وظیفه تو و دوست دختر گرامی هم اینه که دلگرم باشین و زیاد بهش فکر نکنین و بدونین مغز انسان متخصص بزرگ کردن چیزهای کوچیک و وحشت‌زده شدنه (:

جادی

هانس ریگل – مردی که پشت شرکت آلمانی هاریبو بود و پاستیل خرسی را اختراع کرد دیروز در ۹۰ سالگی درگذشت. شرکت هاریبو در ۱۹۴۶ اختراع شود و آدامس عربی که ماده اصلی اولین سری این خرس‌ها بود، به آن‌ها اسم Gummy Bears را داد. پاستیل های نوشابه‌ای هم از محصولات همین شرکت بودند و کلی از دوران کودکی ما و همین روزها با اصل و کپی این خوراکی های باحال و خوشمزه گذشت و می گذرد. این خوراکی در کشورهای مختلف مشکلات متنوع دارد. بعضی مسلمان‌ها می‌گویند که پاستیل از اجزای حرام حیوانات یا اصولا حیوانات حرام درست شده و از آن فراری هستند و هندوها هم به خاطر مواد حاصل از گاو، آن را نمی خورند. خاطره‌اش شاد با یکی از بهترین خوراکی‌های تفننی (:

خرس‌های رنگی با طعم میوه در ابتدا خرس‌های رقصان نامیده شدند – آنهم به خاطر خرس‌های قهوه‌ای که ای سیرک‌ها برنامه اجرا می کردند. در تجدید طراحی سال ۲۰۰۷، چهره خشن آن‌ها با لبخند جایگزین شد.

با صدای یک ضربه به شیشه بیدار شدم. اول تصور کردم صدا از پنجره می‌آید اما وقتی فهمیدم صدا از آینه است، عرق سردی به بدنم نشست.

پزشک گفته بود که ممکن است گاهی دست قطع شده‌ام را حس کنم و این از نظر پزشکی پذیرفته شده است. مشکل این بود که هیچ کس به من نگفته بود وقتی دست سردی را حس می کنم که دست قطع شده‌ام را در دستش گرفته باید چکار کنم.

دخترم هر نیمه شب شروع به گریه کرده، جیغ‌های ترسناکی می‌کشد. سر قبرش هم که می‌روم و التماس می کنم خاموش شود، هیچ تاثیری ندارد.

بقیه داستان‌ها در یک ترد ردیت (انگلیسی)

توی یکی از پروازهای بین‌المللی، مسافر کناری من قبول نمی کرد موبایلش رو خاموش کنه – یک سامسونگ گالاکسی که اومده بود تا گوشی‌های اندرویدی رو به رقیب جدی آیفون تبدیل کنه و از تولباری که بالاش داشت می شد گوشی رو به Flight Mode برد. از مهماندار اصرار که گوشی باید خاموش بشه و از مسافر ابرام که این گزینه مخصوص هواپیما است و گوشی رو برای هواپیما بی‌خطر می کنه. در نهایت آقای مهماندار رفت و مجله‌ای رو آورد که در صفحه آخرش قوانین هواپیما نوشته شده بود و توش دقیقا ذکر شده بود که گوشی‌ها باید ختما کاملا خاموش بشن و گزینه Flight Mode حین خیزش و فرود قابل قبول نیست. گفتن اینکه «اگر قبول نکنین باید به مامور امنیتی هواپیما اطلاع بدم» مشکل رو حل کرد.

اما این صحنه‌ها ظاهرا قراره در طول زمان کم و کمتر بشن. در قدم اول FAA یا اداره پروازهای فدرال که این قوانین رو در آمریکا می ‌ذاره و بعد بقیه جهان ازش پیروی می کنن گفته که از این به بعد استفاده از وسایل الکترونیک برای کارهایی مثل کتاب خوندن، بازی و موزیک گوش دادن مجازه. چه هواپیما روی زمین باشه، چه در حال بلند شدن، چه در کمتر از ارتفاع ۱۰۰۰۰ فوت و چه بالای اون (این همونجا است که چراغ «کمربندها رو ببندین خاموش می شه»). اما هنوزم کارهایی مثل خوندن ایمیل، اسمس دادن و حرف زدن از وقتی که درهای هواپیما بسته می شه تا وقتی به ارتفاع ۱۰۰۰۰ پایی برسیم ممنوعه. در ارتفاع ۱۰۰۰۰ شرکت‌های هواپیمایی می تونن وای-وای خودشون رو روشن کنن ولی «صحبت کردن» با تلفن کماکان از نظر این کمیته ممنوع خواهد موند.

منبع و اطلاعات بیشتر

این شرکت یکی از شرکت‌هایی است که بدون شک اگر من بخوام کارم رو عوض کنم، خیلی جدی بهش فکر می‌کنم… اگر شرایط زیر رو دارین اپلای کنید.

اگر هنوز پویا هستید و با انگیزه،
هنوز جرات رویا پردازی دارید،
هنوز اخلاق زندگی کارمندی پیدا نکردید!
هنوز فکر می کنید می شود دنیا را تغییر داد،
و در نهایت این مواردی که در زیر نوشته شده است را بلد هستید، لطفا رزومتون رو برای ما بفرستید ! HR@notionplex.com

• Native Android/JAVA Developer
• B.S. or M.S. in Computer Science or equivalent work experience
• Excellent working knowledge of OOP and design patterns in Java
• Experience with Android development, ideally in an Agile environment
• Knowledge of computer architecture and operating systems
• Knowledge of data structures and algorithms
• Fluent in English (reading / writing)

نکته اصلی اینه که باید پویا باشید، برنامه نویسی رو خیلی دوست داشته باشید، به صورت اصولی و پایه ای جاوا بلد باشید و چهار بند اول رو واقعا بهش اعتقاد داشته باشید. راستی اگر اندروید رو خیلی بلد نیستید مهم نیست، اینجا یاد می گیرید.

جاوا مشکلات امنیتی زیادی داره، یک کارشناس می گه «کمپایل کردن به بایت کد که همه بتونن یک چیز واحد رو اجرا کنن بی شباهت به کمونیسم نیست» و رییس جمهور باید تصمبم بگیره که چه زمانی دگمه حذف جاوا از جامعه رو فشار بده. خانم استرینگزتین – متخصص جاوا – اعلام خطرکرده که اگر جاوا ادامه پیدا نکنه مشکلات بزرگی در جامعه پیش خواهد اومد اما درست در …

تریلر فیلم جاواکالیپس عالیه. با تشکر از علیرضا علی‌محمدی که توجهم رو بهش جلب کرد.